Ιερές εικόνες ή σκόρδα και δεισιδαιμονίες;

Δυστυχώς, στην εποχή μας παρατηρείται ένα θλιβερό φαινόμενο: Πολλοί χριστιανοί δεν έχουν στις κατοικίες τους ιερές εικόνες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων, ούτε τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, που αποτελούν τα πλέον χαρακτηριστικά σύμβολα της ορθόδοξης χριστιανικής μας ταυτότητας. Το φαινόμενο αυτό συναντάται ιδιαίτερα στα νεότερα ζευγάρια, κυρίως όταν δεν έχουν βιώσει μέσα στο πατρικό τους σπίτι την παρουσία της εκκλησιαστικής ζωής και της ευλάβειας προς τα ιερά σύμβολα της πίστεώς μας.

Ανάλογη εικόνα παρατηρείται και σε πολλούς επαγγελματικούς χώρους, καταστήματα, ξενοδοχεία, ακόμη και σε πλοία, όπου συχνά απουσιάζουν οι ιερές εικόνες, ενώ δεν είναι ασυνήθιστο να συναντήσει κανείς σκόρδα κρεμασμένα στους τοίχους ή στις εισόδους, με την πρόφαση ότι απομακρύνουν το κακό μάτι, τον φθόνο και τις κακόβουλες επιδράσεις.

Είναι πράγματι αξιοσημείωτη αυτή η αντίφαση: Από τη μία πλευρά, ορισμένοι χριστιανοί διστάζουν να αναρτήσουν μια εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας, μήπως χαρακτηριστούν από τους άλλους συντηρητικοί ή παλιομοδίτες, και από την άλλη δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιούν αντικείμενα στα οποία αποδίδουν δήθεν προστατευτικές ή αποτρεπτικές ιδιότητες.

Πρέπει, όμως, να γίνει μια ουσιαστική θεολογική διάκριση. Η παρουσία των ιερών εικόνων και του Τιμίου Σταυρού δεν αποτελεί απλώς στοιχείο θρησκευτικής διακόσμησης. Είναι ορατή ομολογία πίστεως, έκφραση της εκκλησιαστικής μας συνείδησης και διαρκής υπενθύμιση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τις ιερές εικόνες, όχι επειδή αποδίδει θεϊκή δύναμη στην ύλη, αλλά επειδή η τιμή που αποδίδεται στην εικόνα αναφέρεται στο εικονιζόμενο πρόσωπο. Όπως χαρακτηριστικά διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Οὐ προσκυνῶ τῇ ὕλῃ, προσκυνῶ δὲ τὸν τῆς ὕλης δημιουργόν». Η τιμητική προσκύνηση των εικόνων κατοχυρώθηκε δογματικά από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία διαχώρισε σαφώς την τιμητική προσκύνηση από τη λατρεία, που ανήκει αποκλειστικά στον Τριαδικό Θεό.

Κατά συνέπεια, ούτε η εικόνα ούτε ο Τίμιος Σταυρός αποτελούν μαγικά φυλακτά. Η χάρη και η προστασία δεν προέρχονται από κάποια αυτόνομη δύναμη του αντικειμένου, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, στον οποίο ο πιστός προσφεύγει με πίστη, προσευχή και ταπείνωση. Ο Τίμιος Σταυρός είναι το κατεξοχήν σύμβολο της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου και της συντριβής της δύναμης του διαβόλου.

Αντίθετα, η απόδοση αποτρεπτικών και προστατευτικών ιδιοτήτων σε σκόρδα, ματάκια, δίχτυα και παρόμοια αντικείμενα συνιστά μορφή δεισιδαιμονίας, η οποία δεν συμβιβάζεται με το ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα. Τα σκόρδα, ασφαλώς, έχουν τις διατροφικές και ευεργετικές τους ιδιότητες για την υγεία μας, δεν έχουν όμως καμία πνευματική δύναμη να μας προστατεύσουν από τον φθόνο, τη βασκανία ή τα πονηρά πνεύματα!

Ο χριστιανός δεν αναζητεί την ασφάλειά του σε προλήψεις και αντικείμενα που θεωρεί ότι διαθέτουν μαγικές ιδιότητες. Καταφεύγει στον Θεό, επικαλείται το πανάγιο όνομά Του, προσεύχεται, συμμετέχει στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και εμπιστεύεται τη Θεία Πρόνοια. Η πνευματική του θωράκιση συνδέεται με τη μετάνοια, την προσευχή, τη Θεία Ευχαριστία και τον καθημερινό αγώνα κατά των παθών.

Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, πόσο αντιφατικό είναι να ντρεπόμαστε για την ομολογία της χριστιανικής μας πίστεως και συγχρόνως να καταφεύγουμε σε πρακτικές που έχουν τις ρίζες τους σε προχριστιανικές δεισιδαιμονίες.

Ας δώσουμε και πάλι στις ιερές εικόνες τη θέση που τους αρμόζει μέσα στα σπίτια μας, στους χώρους εργασίας μας και στα καταστήματά μας. Όχι ως διακοσμητικά στοιχεία, ούτε ως μέσα μαγικής προστασίας, αλλά ως σημεία ευλάβειας, προσευχής και ομολογίας της πίστεώς μας.

Δεν έχουμε ανάγκη από σκόρδα για να διώξουμε το κακό. Έχουμε ανάγκη από Χριστό στη ζωή μας! Γιατί ο χριστιανός δεν στηρίζει την ελπίδα του στις προλήψεις και στις δεισιδαιμονίες, αλλά στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή (Ιω. 14,6).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η αγάπη δεν κλειδώνεται με λουκέτα – Θεία Πρόνοια και Θεία Χάρη

Αυτοί οι χαρακτηρισμοί περί «τύχης» και «κλειδώματος» της αγάπης και της σχέσης μας δεν εκφράζουν την Ορθόδοξη πίστη μας.

Στην Ορθόδοξη θεολογία, η τύχη δεν θεωρείται μια ανεξάρτητη δύναμη που κυβερνά τη ζωή μας. Αντίθετα, γίνεται λόγος για τη Θεία Πρόνοια.

Η Θεία Πρόνοια σημαίνει ότι:

• Ο Θεός φροντίζει για τη δημιουργία και τον άνθρωπο.

• Τίποτα δεν βρίσκεται έξω από τη γνώση Του.

• Ο Θεός μπορεί να οδηγήσει ακόμη και δύσκολες καταστάσεις σε κάτι πνευματικά ωφέλιμο.

• Ο άνθρωπος, όμως, διαθέτει ελεύθερη βούληση και είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός προκαλεί κάθε κακό που συμβαίνει. Η Ορθοδοξία δεν διδάσκει ότι κάθε ασθένεια, αδικία, δυστύχημα ή απώλεια αποτελεί τιμωρία από τον Θεό. Υπάρχουν η ανθρώπινη ελευθερία, η αμαρτία, η φθορά και οι απρόβλεπτες συνθήκες της ζωής.

Επομένως, για τον Ορθόδοξο Χριστιανό δεν υπάρχει τυφλή τύχη, αλλά εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια.

Όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος: «Πάντα συνεργεί εις αγαθόν τοις αγαπώσι τον Θεόν» (Ρωμαίους 8:28).

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι καλά, αλλά ότι ακόμη και μέσα από τις δυσκολίες μπορεί να προκύψει κάτι πνευματικά ωφέλιμο.

Άρα, οι κλειδαριές που τοποθετούνται πάνω στις γέφυρες μπορεί να αποτελούν έναν ρομαντικό συμβολισμό, αλλά δεν ωφελούν πνευματικά κανέναν, ούτε φέρνουν τύχη ούτε εξασφαλίζουν τη διάρκεια μιας σχέσης.

Μόνο η εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια, η προσευχή και η χάρη του Θεού μπορούν να μας ενισχύσουν στην προσπάθειά μας να παραμείνουμε αγαπημένοι και ενωμένοι. Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι και η δική μας ελεύθερη συμμετοχή, με αμοιβαία αγάπη, σεβασμό, πίστη και ταπεινότητα.

Γιατί η αληθινή αγάπη δεν κλειδώνεται με λουκέτα. Καλλιεργείται καθημερινά με τη βοήθεια του Θεού και τη χάρη Του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’

""Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε και θα σωθεί!"  M’ αυτά τα λόγια ο Χριστός ενθαρρύνει τον πατέρα που μαθαίνει μόλις ότι η κόρη του πέθανε.  Τι νόημα έχει πλέον να έρθει ο Χριστός στο σπίτι;  Κι όμως! Ο Χριστός του λέγει να μη φοβάται.  Μα ποιός δεν φοβάται τον θάνατο;  Ποιός μπορεί να είναι απαθής μπροστά στο θάνατο;  Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο, αλλά ο Χριστός λέει: "Μη φοβάσαι!  Πίστευε και θα σωθείς!"  Κι αυτή είναι η αλήθεια.  Γιατί ο Χριστός μετά την σταύρωσή Του, αναστήθηκε.  Και αν θαυματουργεί και ανασταίνει αυτή την κόρη, είναι ακριβώς για να μας δείξει ότι έχει τη δύναμη, και θέλει και εμείς, να ζήσουμε αναστημένοι.  Ναι, αυτή είναι η πίστη μας!  Και η πίστη μας ξεκινάει από τη μετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στη Θεία Ευχαριστία.  Κάθε Κυριακή κοινωνάμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, το Αναστημένο Σώμα και μετέχουμε και εμείς στη δική Του Ανάσταση και ξέρουμε, ότι αυτό που θα συμβεί, δεν θα είναι θάνατος, αλλά θα έρθει η ώρα για να πάμε στην αληθινή ζωή.  Αυτό σημαίνει πλέον γιατί και ο Χριστός το είπε: "Δεν πέθανε, κοιμάται.  Μη φοβάσαι! Πίστευε και θα σωθείς! " Ο Χριστός το λέει και σ’ εμένα και σ’ εσένα αδελφέ μου!"

Παρακολουθήστε το σύντομο βιντεάκι που ετοίμασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, για την Κυριακή Ζ΄ Λουκά.

 

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/embed/bKgJAVXalz0 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η συμπαθέστατη αιμορροούσα, μια απελπισμένη ύπαρξη που

στήριξε την τελευταία της ελπίδα στον Χριστό και δεν διαψεύσθηκε,

συνεχίζει να μας εμπνέει διαχρονικά και να αποτελεί τύπο και

υπογραμμό και για τη δική μας πορεία και προσπάθεια για συνάντηση

και σωστή σχέση με τον Χριστό (Κυριακή Ζ΄ Λουκά).

Τί το ξεχωριστό είχε η αιμορροούσα;

Πλησίασε με τρόπο μοναδικό τον Χριστό. Εντελώς κρυφά. Χωρίς

αξιώσεις. Χωρίς το πλήθος που συνωστιζόταν γύρω από τον Χριστό,

να αντιληφθεί τίποτε. Λογαριάζοντας κιόλας, χωρίς τον ξενοδόχο

φυσικά, να διαλάθει και της προσοχής του Χριστού. Με απόλυτη

επίγνωση ότι είναι ανάξια να σταθεί μπροστά του και να προβάλει το

αίτημά της για θεραπεία. Αλλά και με φόβο για τους ανθρώπους

γύρω της. Δεν έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ήταν ακάθαρτη

κατά τον νόμο τους, λόγω της ιδιάζουσας αρρώστιας της (μια

ασταμάτητη δωδεκαετή εμμηνορρυσία).

Με τέτοιο φόβο λοιπόν μέσα της πλησίασε τον Χριστό

απαρατήρητη, μια γυναίκα δήθεν σαν όλες τις άλλες. Και ακούμπησε

διακριτικά το χέρι της όχι στο σώμα του Χριστού, δεν θα τολμούσε

ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά στο κράσπεδο του ιματίου του. Στην άκρη του

ρούχου του, που άγγιζε σχεδόν το χώμα. Και θεραπεύτηκε.

Ο Χριστός βέβαια, ως παντογνώστης, γνώριζε με κάθε

λεπτομέρεια το σχέδιό της και στην κατάλληλη στιγμή την ξεσκέπασε,

την έβγαλε στη φόρα. Όχι για να δοξασθεί ο ίδιος, άλλωστε ποτέ δεν

διαφήμιζε τα θαύματά του. Αλλά για να δοξάσει το περιφρονημένο

πλάσμα του, να το αποκαταστήσει πανηγυρικά στα μάτια των

περιφρονούντων. Και πάλι τότε η ευλογημένη γυναίκα στάθηκε

μπροστά του «μετά φόβου Θεού», τρέμοντας ολόκληρη. Μα ο

Χριστός, γεμάτος αγάπη, τη βεβαίωσε πως είναι εκλεκτή, αγαπημένη

του θυγατέρα.

Ο τρόπος της αιμορροούσας ήταν γεμάτος ταπεινότητα. Πώς

σκεφτόταν άραγε; «Είμαι μια γυναίκα αμαρτωλή, ανάξια. Πώς να

αγγίξω τον διδάσκαλο, τον εκλεκτό του Θεού; Είμαι άξια εγώ να

ζητήσω κάτι από αυτόν;» Στάθηκε χωρίς αξιώσεις, πίσω και όχι

μπροστά στον Χριστό. Και άγγιξε πολύ ευλαβικά την άκρη μόνο του

χιτώνα του, χωρίς να προφέρει καν φωναχτά το αίτημά της. Και ήταν

το μόνο άγγιγμα που πρόσεξε ο Χριστός, αν και ήταν τόσοι που

έπεφταν πάνω του.

Πηγαίνουμε κι εμείς στην Εκκλησία. Όχι απλώς να αγγίξουμε το

ένδυμα, αλλά να πάρουμε όλο τον Χριστό μέσα μας. Του ζητάμε και

διάφορα. Αλλά με τί απαίτηση! Πόσο αταπείνωτοι! Με τί υπερφίαλο

φρόνημα!

«Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση, όταν βλέπουμε πώς πάνε

οι Χριστιανοί να κοινωνήσουν. Σαν μπουλούκι, όλοι μαζί. Τσακώνονται

ποιος θα αρπάξει πρώτος το μάκτρο (το κόκκινο πανί), ποιος να

κοινωνήσει πρώτος. Μερικές φορές άνθρωποι βρίστηκαν, λίγο πριν

ανοίξουν το στόμα τους να κοινωνήσουν! Τί ευγένεια είχε μπροστά στον

Χριστό η αιμορροούσα! Και τί βαρβαρότητα δείχνουμε εμείς όταν πάμε

να κοινωνήσουμε! Πόσο διαφέρουμε»! (Νικοπόλεως Μελέτιος).

Δυο άνθρωποι σ’ ένα χωριό πήγαν να κοινωνήσουν το Πάσχα.

Μες στον συνωστισμό σπρώχτηκαν, αντάλλαξαν λόγια, κοινώνησαν

μαλωμένοι. Ο ένας τους όμως δεν είχε ησυχία. Τον έτρωγε μέσα του,

που μέρα του Πάσχα τσακώθηκε για να κοινωνήσει. Πάει μετά από

δύο-τρεις μέρες στον παπά.

- Παπούλη, λέει, εκείνη η μεταλαβιά του Πάσχα δεν μου

πιάστηκε καθόλου φέτος.

Δεν πρόλαβε να δευτερώσει κουβέντα, ανάβει ο παπάς.

- Τί είπες; του λέει απότομα. Μεταλαβιά που την έκανα εγώ, με

τα ίδια μου τα χέρια, δεν σου πιάστηκε; Έξω γρήγορα! Πάρε δρόμο

από ’δω! (Αληθινό περιστατικό από τα Θεοδώριανα Άρτας, κατά αφήγηση

Ευαγγέλου Πλακιά).

Η «ταπεινότητά» μας στο μεγαλείο της!

Να γελάσει ή να κλάψει κανείς;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

"Πίστευε και μη ερεύνα" (Η ομιλία του π. Θεοδώρου στη Σχολή Γονέων Αγ. Νικολάου Βόλου- 2/11/2026)

Ενδιαφέρουσα ομιλία που εκφωνήθηκε τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» κοντά στους εκπαιδευτικούς και την παιδεία

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Βόλου «Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» προχώρησε στη δωρεάν διανομή παιδικών βιβλίων των εκδόσεών του σε όλους τους νηπιαγωγούς της πόλης μας, ως ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης και εκτίμησης για το σημαντικό εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό έργο τους. Ανάλογη πρωτοβουλία είχε αναλάβει ο Σύλλογος πριν από λίγους μήνες, προσφέροντας βιβλία σε όλους τους δασκάλους της περιοχής μας.

Η εκδοτική δραστηριότητα του «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ» είναι ιδιαίτερα πλούσια, τόσο σε αριθμό τίτλων όσο και σε θεματολογία. Οι εκδόσεις του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων, με βιβλία εκπαιδευτικού, εκκλησιαστικού, πνευματικού, υμνολογικού, ιερατικού και θεατρικού περιεχομένου.

Βασικός σκοπός του Διοικητικού Συμβουλίου δεν ήταν μόνο η οικονομική ενίσχυση της πολυσχιδούς διακονίας του Συλλόγου, αλλά και η ουσιαστική συμβολή στην πνευματική καλλιέργεια και την εκπαίδευση κληρικών, μοναχών, ιεροψαλτών, μαθητών και άλλων ενδιαφερομένων.

Στο πλαίσιο αυτό, ο «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» έχει προσφέρει δωρεάν εκατοντάδες αντίτυπα των εκδόσεών του σε δεκάδες Ιερές Μητροπόλεις της Ελλάδος, καθώς και σε σχολεία της ευρύτερης περιοχής μας, στηρίζοντας έμπρακτα την παιδεία, την πνευματική καλλιέργεια και τη διάδοση της γνώσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’

"Ο Ντοστογιέφσκι είπε: "Κόλαση είναι να μην μπορείς να αγαπάς". 

Σήμερα στην παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου, ο Χριστός μας μιλάει για δύο ανθρώπους. 

Ο ένας δεν έχει όνομα αλλά είναι πλούσιος. 

Ο άλλος έχει όνομα αλλά είναι φτωχός. 

Και τελικά ο φτωχός είναι στον παράδεισο και ο πλούσιος στην κόλαση. 

'Αραγε επειδή είναι πλούσιος ή επειδή είναι φτωχός;

Όχι! Δεν είναι αυτό. 

Είναι η στάση στη ζωή. 

Ο πλούσιος και πάλι ακόμα και στην κόλαση τον εαυτό του σκεφτότανε, ήθελε τον Λάζαρο να του δώσει λίγη δροσιά. 

Ο Λάζαρος ήταν φτωχός, αλλά ήξερε να αγαπάει. 

Γνώριζε ότι η ζωή επάνω στη γη είναι εφήμερη, ότι τελικά αλλού είναι αιώνια ζωή. 

Το ερώτημα δεν είναι αν είσαι πλούσιος ή φτωχός. 

Το ερώτημα είναι τι νόημα δίνεις στη ζωή πάνω στη γη; 

Ο Χριστός μας καλεί να την νοηματοδοτήσουμε με την αγάπη σ'Αυτόν και στον αδελφό μας, στον κάθε άνθρωπο. 

Ο Χριστός μας δείχνει τι είναι ο παράδεισος, να μπορώ να αγαπώ. 

Κόλαση είναι να μην μπορείς να αγαπήσεις και πολλές φορές δυστυχώς, ξεκινάει από αυτήν εδώ τη γη. 

Υπάρχουν πλούσιοι που αγαπούν και δυστυχώς φτωχοί που δεν αγαπούν. 

Τελικά το ερώτημα είναι: 

"Εμείς, εγώ κι εσύ, πού ανήκουμε; Μπορούμε να αγαπάμε; Μακάρι!

..............................................

Παρακολουθήστε το σύντομο βιντεάκι που ετοίμασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, για την Κυριακή Ε΄ Λουκά.

 

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/embed/AKOMWbmKUI0 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

"ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ": Το επόμενο θέμα της ομιλίας στη Σχολή Γονέων Αγίου Νικολάου Βόλου (02/11/2026)

Όπως είναι γνωστό στα μέλη της Ενοριακής Σχολής Γονέων του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου, τα θέματα των ομιλιών θα έχουν σχέση με το γενικό θέμα είναι: "Μ' ερωτούν οι χριστιανοί και απαντώ". 

Ο π. Θεόδωρος Μπατάκας, ο υπεύθυνος της συνάξεως αυτής, απαντά σε ερωτήσεις των πιστών και αναλύει τις βασικές αλήθειες της ορθοδόξου πίστεως. 

Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου η σύναξη θα πραγματοποιηθεί με το εξής πρόγραμμα:

• 5:30 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
• 6:00 μ.μ. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ ΤΟΝ ΙΑΤΡΌ
• 6:30 μ.μ. ΟΜΙΛΙΑ

Η είσοδος είναι ελεύθερη για κάθε ενδιαφερόμενο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ (π. Δημητρίου Μπόκου)

Στην ωραιότατη παραβολή του Χριστού για τον πλούσιο και τον

φτωχό Λάζαρο, διαφαίνεται η μεγάλη δυσκολία του ανθρώπου να

αποδεχθεί πράγματα που διαφεύγουν τον άμεσο έλεγχό του, είτε διά

της λογικής, είτε διά των αισθήσεών του. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα

για όσα ανήκουν στον επέκεινα κόσμο, τον μη βλεπόμενο, που δεν

εμπίπτει στην άμεση παρατήρηση ή στην αναντίρρητη λογική

απόδειξη, στις μόνες δηλαδή προσιτές και αποδεκτές μεθόδους που

προσπορίζουν πιστοποιημένη γνώση στον άνθρωπο.

Διδασκαλίες για υπερφυσικές πραγματικότητες, για ουράνιες ή

υποχθόνιες υποστάσεις, για θεϊκή αποκάλυψη ή πλάνη δαιμονική,

αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό (Κυριακή Ε΄Λουκά).

Μπροστά στη δυσκολία αυτή πολλοί καταλήγουν στην

προχειρότερη λύση, την απόρριψη. Όσα δεν μπορούν να

επαληθευτούν με τους συνήθεις τρόπους που ισχύουν στον φυσικό

κόσμο, πάνε στο περιθώριο. Δεν υπάρχουν. Ή δεν αξίζει να

ασχολείται κάποιος με αυτά. Θεωρούνται αποκύημα παρωχημένων

εποχών, καρπός της αδυναμίας του ανθρώπου μπρος στις

ατιθάσευτες δυνάμεις του σύμπαντος. Διακωμωδούνται σήμερα,

στον αιώνα της επιστήμης.

Δεν απορρίπτονται μόνο τα περί υπάρξεως Θεού, αλλά και όσα

αφορούν τον κόσμο του κακού. Και επιτείνει την τάση αυτή ο

σατανάς, «ο πλανών την οικουμένην», μια και τον βολεύει άριστα να

φαίνεται πως δεν υπάρχει. Όποιος περνάει απαρατήρητος, κάνει

καλύτερα τη δουλειά του. Ο ανύποπτος δέχεται πιο καίρια χτυπήματα

από τον εχθρό που δεν γίνεται αντιληπτός.

Έτσι λοιπόν στην τόσο «προοδευμένη» εποχή μας, πίσω από

κατάλληλα καμουφλάζ και βιτρίνες αδιάφορες, κάτω από ξενόφερτα

κυρίως έθιμα και αθώες δήθεν διασκεδάσεις, κρύβονται πολλά

επικίνδυνα στοιχεία, που έρχονται απ’ ευθείας από τον χώρο του

αποκρυφισμού, του παγανισμού, της μαγείας.

Ένα από αυτά είναι και το εισαγόμενο έθιμο του Halloween

(Xαλλογουίν). Έχει τις ρίζες του στην κελτική μυθολογία και μαγεία,

ντύθηκε προσωρινά με χριστιανικό ένδυμα ως εορτή των αγίων

Πάντων, αλλά ξαναγύρισε σήμερα με το αρχαίο αποκρυφιστικό

προσωπείο του, κατακλύζοντας τις μέρες αυτές Ευρώπη και Αμερική

και τη χώρα μας φυσικά, που συνήθως πιθηκίζει και μιμείται

αδιάκριτα ό,τι σερβίρεται από τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Οι υπέρμαχοι του εθίμου διατείνονται ότι είναι μια διασκέδαση

απλώς, μια ευκαιρία χαράς. Και βέβαια, μια εμπορική υπόθεση. Τα

καταστήματα, κυρίως παιδικών ειδών, κατακλύζονται από τα

αξεσουάρ της γιορτής. Ενδυμασίες μαγισσών, ξωτικών, δαιμόνων,

φαντασμάτων, με τρομακτικές προσωπίδες, νεκροκεφαλές,

σκελετούς και άλλα αποκρυφιστικά σύμβολα. Έτσι ο τρόμος και η

φρίκη ανάγονται σε διασκέδαση και προωθείται η εξοικείωση και

μύηση των μικρών παιδιών στον αποκρυφισμό-σατανισμό.

Δεν είναι άσχετες οι δηλώσεις σατανιστών, όπως:

«Χαίρομαι που οι Χριστιανοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους να

λατρεύουν τον διάβολο τουλάχιστον μια νύχτα τον χρόνο».

«Όταν ντύνεσαι ακόμα και άγγελος ή γοργόνα για το Halloween,

δίνεις στον διάβολο τα νόμιμα δικαιώματα να αλλάξει την

προσωπικότητά σου».

«Τη μαγική, ανίερη αυτή νύχτα» οι άνθρωποι «έχουν την

ευκαιρία να χορέψουν με τον Διάβολο».

«Βλέπω σατανιστές σε όλο τον κόσμο να συναντιούνται σε

μικρές ομάδες αυτή τη νύχτα στο Halloween, 500 χρόνια μετά, για να

σηκώσουν ένα ποτήρι στους κολασμένους».

«Τα βράδια μεταξύ τέλους Οκτωβρίου και αρχών Νοεμβρίου,

εκτός από πολυάριθμες μαγικές τελετές, γίνονταν θυσίες ζώων και,

κατά πάσα πιθανότητα, ακόμη και ανθρωποθυσίες».

Θέλουμε και άλλες ομολογίες για τη φρίκη που κρύβει η «αθώα»

βιτρίνα του Χαλλογουίν;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ