Οι Μυροφόρες γυναίκες και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας
Στις δύσκολες ώρες του σταυρικού θανάτου του Χριστού και
ενώ οι μαθητές του διασκορπίστηκαν «εις τα ίδια» τρομοκρατημένοι,
αναλαμβάνουν δράση και κηδεύουν τον Ιησού οι κρυφοί μαθητές
Ιωσήφ και Νικόδημος, συνεπικουρούμενοι από τις πανταχού
παρούσες Μυροφόρες, που πλαισίωναν πάντα τη Μητέρα του Κυρίου
(Κυριακή των Μυροφόρων).
«Άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας» ήταν ο Ιωσήφ και
«ευσχήμων βουλευτής». Κατείχε το αξίωμα του βουλευτή, ήταν
δηλαδή σεβαστό και επίσημο μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου. Αλλά
ήταν και μαθητής του Ιησού, «κεκρυμμένος δε διά τον φόβον των
Ιουδαίων». Είχε μαθητεύσει στον Χριστό, αλλά κρυφά, για να μη
διακινδυνεύσει τη θέση του. Είχε εγκολπωθεί το κήρυγμα του
Χριστού περί της Βασιλείας του Θεού και ανέμενε και αυτός τον
ερχομό της.
Παρομοίως και ο Νικόδημος ήταν μέλος του συνεδρίου, από την
τάξη των Φαρισαίων, «άρχων των Ιουδαίων» και «διδάσκαλος του
Ισραήλ». Για να αποφύγει την πολεμική εκ μέρους των Φαρισαίων,
πήγαινε και συνομιλούσε με τον Χριστό κρυφά τη νύχτα. Και πολλοί
άλλοι «εκ των αρχόντων επίστευσαν» στον Χριστό, αλλά από τον φόβο
των Φαρισαίων δεν το ομολογούσαν αυτό φανερά, για να μην τους
διώξουν από τη συναγωγή. «Ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται».
Θα έλεγε κανείς ότι ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος και άλλοι άρχοντες
που πίστευαν κρυφά στον Χριστό, δεν τηρούσαν στάση σωστή.
Μήπως αγάπησαν και αυτοί τη δόξα των ανθρώπων περισσότερο
από τη δόξα του Θεού, όπως λέει για κάποιους ο ευαγγελιστής
Ιωάννης; Όμως οι βιαστικές κρίσεις είναι πάντα επισφαλείς. Καλό
είναι να αποφεύγονται. Όταν δεν περιμένουμε την τελική έκβαση των
πραγμάτων, αλλά προδικάζουμε το αποτέλεσμα, μπορεί να πέσουμε
έξω.
Έτσι και τα γεγονότα που συνόδευσαν το Πάθος του Χριστού,
έφεραν τα άνω κάτω, ανέτρεψαν άρδην τις υπάρχουσες ισορροπίες.
Οι φανεροί μαθητές κρύφτηκαν περιδεείς, ενώ οι κρυφοί τόλμησαν
το αδιανόητο. Ο Ιωσήφ διαχώρισε τη θέση του στο συνέδριο και,
κόντρα στη γνώμη των πολλών, αρνήθηκε ευθαρσώς να
συνυπογράψει την καταδίκη του Χριστού. Και επειδή οι
καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο δεν θάπτονταν, αλλά ρίπτονταν
βορά στα θηρία, ο Ιωσήφ δεν δίστασε να παρουσιαστεί στον Πιλάτο
και να ζητήσει άδεια ταφής του Χριστού, την οποία και
πραγματοποίησε με τη βοήθεια του Νικοδήμου. «Θάρσος έλαβον οι
πρώην δειλιώντες».
Πόσο θα τους αδικούσαμε, αν σπεύδαμε να τους κρίνουμε
πρόωρα, προ του τέλους, επιπόλαια!
Τον παλιό καιρό κάποτε ένα δεκάχρονο παιδί μπήκε σε κάποιο
ζαχαροπλαστείο, κάθισε σ’ ένα τραπέζι και ρώτησε τη σερβιτόρα:
«Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα με αμύγδαλα;»
«Εξήντα δραχμές», απάντησε εκείνη.
Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μια χούφτα κέρματα κι άρχισε να
μετράει.
«Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα;» ρώτησε ξανά λίγο
μουδιασμένο.
Άλλοι πελάτες περίμεναν, η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή
της με το παιδί που την καθυστερούσε.
«Σαράντα πέντε δραχμές», του είπε ενοχλημένη.
Το παιδί μέτρησε πάλι τα κέρματα και είπε:
«Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα».
Η σερβιτόρα έφερε την παραγγελία με την απόδειξη. Το παιδί
έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε. Όταν η σερβιτόρα
ήρθε στο τραπέζι να μαζέψει, τα μάτια της δάκρυσαν. Δίπλα στο
άδειο πιατάκι, τακτοποιημένα όμορφα, βρίσκονταν κέρματα αξίας
δέκα πέντε δραχμών. Το παιδί στερήθηκε τα αμύγδαλα στο παγωτό
του για να της αφήσει φιλοδώρημα.
Μήπως ανήκεις και συ σ’ αυτούς που βγάζουν βιαστικά
συμπεράσματα;
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΟΛΗ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
.jpg "ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’")
.jpg)
