menu

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΟΛΗ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Πέμπτη 29 Φεβρουαρίου 2024

Μια ιδιαίτερη συνάντηση των εθελοντών-συνεργατών του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ"

Φωτογραφία αρχείου: Από την ευλογία της βασιλόπιτας του "Ε"


Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή,
το Διοικητικό Συμβούλιο  του Σ.Σ. Κ. Βόλου 
Ο "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ"
καλεί τους ενεργούς συνεργάτες-εθελοντές του Συλλόγου 
να προσέλθουν στο Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας 
(ΚΕ.Δ.Α.Β), Θουκυδίδου 10, στο Βόλο,
για να συμμετάσχουν σε μια έκτακτη συνάντηση των συνεργατών-εθελοντών 
που διακονούν με  αγάπη τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας. 

* * * 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί
το Σάββατο 2 Μαρτίου 2024 και ώρα 6η απογευματινή
και θα περιλαμβάνει: 
μια σύντομη ενημέρωση από τον πρόεδρο του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ",
σχετικά με την μετεγκατάσταση 
του ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ, 
και ένα πολύ ενδιαφέρον κέρασμα
* * * 
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 
2421310021



Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2024

"Ο χριστιανικός Θεός,... είναι ένα παραμύθι..."

Όλοι πονέσαμε από τον πρόωρο και φρικτό  θάνατο των πενήντα επτά συνανθρώπων μας, που στην πλειονότητά τους ήταν  νέοι και νέες.
 
Ασφαλώς, περισσότερο υπέφεραν και υποφέρουν οι άμεσοι συγγενείς (πατέρας, μητέρα κ.λ.π.). 

Η Εκκλησία μας στέκεται δίπλα τους με τον παρήγορο λόγο της, την θερμή προσευχή της και προσφέρει παρηγοριά στους θλιμμένους οικείους  τους. 

Σήμερα (28 Φεβρουαρίου), που είναι η επέτειος του φρικτού θανάτου τους και το ετήσιο μνημόσυνό τους, ήχησαν πένθιμα όλες οι καμπάνες των ιερών Ναών, σ' ολόκληρη την Ελλάδα, και κάλεσαν σε προσευχή όλους τους πιστούς.  

Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης υπήρξαν πολλές, μαζικές και συγκινητικές. Η δικαιοσύνη έχει αναλάβει ένα δύσκολο και μακροχρόνιο έργο, για να βρει τους ενόχους αυτής της φοβερής και δολοφονικής σύγκρουσης των δύο αμαξοστοιχιών.

Θα περίμενε κανείς, από τους χριστιανούς γονείς και συγγενείς, να συγκρατηθούν και να μη ξεστομίσουν κατάρες προς κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται στην όλη καταστροφή. Θα περίμενε κανείς να δουν με χριστιανικό μάτι το όλο συγκλονιστικό γεγονός και να παρηγορηθούν από την ορθόδοξη πίστη τους, πως τα παιδιά πού έφυγαν δεν εξαφανίστηκαν. Οι ψυχές τους ζούνε και έχουν ανάγκη των προσευχών τους. Πως κάποια μέρα θα ξανασυναντηθούμε και θα χαρούμε μαζί τους. 

Ασφαλώς, ο άνθρωπος -πάνω στον πόνο του- μπορεί και να παρεκτραπεί. Μπορεί να συντριβεί και να φωνάξει ξεστομίζοντας διάφορα λόγια εναντίον κάποιων υπευθύνων του τραγικού γεγονότος,. Όμως, το να βλασφημήσεις ΔΗΜΟΣΙΩΣ τον Ίδιο το Θεό και να τον υποβιβάσεις, τότε αυτό ξεφεύγει πάρα πολύ και γίνεται αιτία να σκανδαλιστούν εκατομμύρια άνθρωποι. Επίσης, μ' αυτά τα βλάσφημα λόγια ΤΑΡΑΖΟΝΤΑΙ και ΟΙ ΨΥΧΕΣ των αγαπημένων προσώπων μας που βρίσκονται στην άλλη ζωή.

* * * 
Να,  τι ξεστόμισε μπροστά στις κάμερες των τηλεοράσεων ένας πονεμένος πατέρας: "Ο χριστιανικός Θεός, ο ελεήμων και  πολυεύσπλαχνος, είναι ένα ... παραμύθι". Είχε ρεπό την ώρα που γινότανε η  σύγκρουση. Είναι κακούργος και  αιμοσταγής "

* * * 
Αδελφέ μου, 
Προσωπικά δεν σε άκουσα να βλασφημείς, αλλά έτσι μου τα μετέφεραν κάποιοι συγκλονισμένοι αδελφοί. Αυτά που ξεστόμισες την ημέρα της επετείου της μνήμης "των 57 αδικοχαμένων ", είναι βλάσφημα και άδικα κατά του Θεού του ζώντος. Εκείνος, μόνο αγάπη διαθέτει για όλους μας, ακόμη και για τους υβριστές Του. Φαίνεται πως ο πόνος της ψυχής σου περίσσευε και λύγισες. Σε παρακαλώ να μετανοήσεις και να ζητήσεις συγνώμη από τον Κύριο, για τους λόγους που ξεστόμισες την ώρα που σε άκουγε όλο το πανελλήνιο. Αν θέλεις να κάνεις κάτι καλό για σένα και το παιδί σου (που έφυγε από τη ζωή αυτή), να πέσεις στα γόνατα, να ζητήσεις  έλεος από τον Κύριο και για σένα και για το παιδάκι σου. Νοιώθω τον πόνο σου, αλλά ... 
π. Θεόδωρος

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (27 Φεβρουαρίου), Μια μαρτυρία που ξυπνά το φιλότιμο για εσωτερική πνευματική ζωή!

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (1912-1998).
Το πλήθος των αγίων γερόντων του 20ού αιώνα σκέπουν πολλαπλώς τη ζωή μας και στον 21ο αιώνα. Τόσο διά των ευχών και των ευλογιών τους -απότοκο της αγωνίας και της αγάπης τους για τον κόσμο- όσο και με την διδασκαλία τους που διασώθηκε σε διάφορα βιβλία. 

Αλλά δεν ήταν μόνον η διδασκαλία τους η οποία είχε και έχει επίδραση στις ψυχές των ανθρώπων οι οποίοι αναζητούν πώς να τους «συναντήσουν» ακόμη και σήμερα, αλλά και οι πνευματικές εμπειρίες που έζησαν και φανερώνουν με τον καλύτερο τρόπο την θεία χάρη που γεύτηκαν που έγιναν μέτοχοί της...


Συνέχεια εδώ: https://ologiomofeggari.blogspot.com/2024/02/blog-post_27.html



Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2024

"Όταν μας εγκαταλείπει η χάρη του Θεού...." (Η ομιλία του π. Θεοδώρου στη Σχολή Γονέων Αγίου Νικολάου Βόλου - 26/020)

Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ομιλία 
του π. Θεοδώρου Μπατάκα, εφημερίου 
του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου 
Νικολάου Βόλου και Υπευθύνου 
της Ενοριακής Σχολής Γονέων του Ναού, 
με θέμα: "Η ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"

* * * 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Στο ξεκίνημα της ομιλίας ο ήχος δεν είναι
τόσο καλός, αλλά στη συνέχεια καθαρίζεται 
και ακούγεται ευχάριστα.

ΖΗΤΟΥΜΕ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ 
https://www.youtube.com/watch?v=usj7dp5JiPc&list=PL7N1370WpOeMlHMg5rMQcv5jdbaHLZiQW&index=17

"Για τη ... σχέση μου"

Ένα κορίτσι, μαθήτρια του Γυμνασίου, βάδιζε με προσοχή στο προαύλιο του Ναού.' 
Ήταν νύκτα και φαινότανε πως στα χέρια της κρατούσε κάτι σαν φλόγα. 
Την πλησίασα με ευγένεια και της είπα:
- Καλησπέρα, παιδί μου.
- Γειά σας...
- Τι είναι αυτό που κρατάς, κόρη μου, και έχει αυτή τη φλόγα;
- Είναι μία τούρτα. Έχω ανάψει και τα κεράκια της και...
- Πολύ όμορφη...
- Ναι, πάτερ μου, έχει γενέθλια η σχέση μου...

Απόρησα και αναρωτήθηκα:
- Μα, αυτό το μικρό κοριτσάκι έχει σχέση;

Η κυρία που με συνόδευε εκείνη την ώρα μου λέει:
- Γιατί απορείς... Τα παιδιά από μικρά αποκτούν... σχέσεις.  
- Βρε, παιδί μου, αν από το γυμνάσιο έχουν σχέσεις τι θα κάνουν αργότερα...
- Δυστυχώς, η σεξουαλική ζωή αρχίζει από τα 13 και πάει λέγοντας.
- Άραγε, γνωρίζουν οι γονείς αυτή την κατάσταση;
- Από που να το μάθουν οι γονείς τους...

"Θεέ μου, φώτισε τα παιδιά μας να μην πάρουν τον κατήφορο από τόση μικρή ηλικία"

Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2024

- Γιατί παππούλη.... (Για τους μικρούς μας φίλους)

-Γιατί παππούλη φεύγουμε από την εκκλησία πάντα χαρούμενοι; ρώτησε το μικρό αγοράκι σταματώντας το παιχνίδι που έπαιζε και κοιτάζοντας τον με τα μεγάλα καστανά ματάκια του.

-Γιατί εκεί συναντάμε τον Χριστό! Μας περιμένει σε κάθε Θεία Λειτουργία!

-Όλους, παππού;

-Όλους, καλό μου παιδί! Έχει ανοικτή την αγκαλιά του για όλα τα παιδιά του!

-Παππού, ο Χριστούλης δεν αγαπάει κανέναν περισσότερο;

-Ναι, αγαπάει κάποιους πιο πολύ! Αυτούς που τον έχουν πάντα πρώτο στη ζωή τους! Που ζητούν τη δικαιοσύνη Του και κάνουν το θέλημά Του!

-Και ποιο λάθος κάνουν παππού, όσοι δεν κερδίζουν την αγάπη του;

-Οι καθημερινές έγνοιες και οι φροντίδες, γεμίζουν τη σκέψη μας και έτσι απομακρυνόμαστε από τον Κύριο. Αλλά πολλές φορές νομίζουμε ότι είμαστε πολύ σπουδαίοι, κι ανώτεροι από τους άλλους, ότι δεν έχουμε κάνει κανένα κακό και νιώθουμε περηφάνεια!

-Και είναι κακό να νιώθουμε περηφάνεια παππού;

-Αν είναι λέει!!! Ο Κύριος αποστρέφει το πρόσωπό του από κάθε περήφανη ψυχή! Ο περήφανος δεν θα βρει τον δρόμο για την Ουράνια Βασιλεία που του δείχνει ο Κύριος! Από εγωισμό θα θέλει να ακολουθήσει τον δικό του που θα τον βγάλει μακριά Του.

-Δηλαδή παππού να μην παινεύουμε τον εαυτό μας, ούτε να τον θεωρούμε ανώτερο από τους άλλους! Να είμαστε απλοί και ταπεινοί!

-Σωστά!!! Ας αφήνουμε τον Κύριο να δει την αξία μας! Κι εμείς ας κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας τον εαυτό μας! Να βρούμε την αλήθεια μας και να διορθώσουμε τα λάθη μας!

-Και μπορούμε παππού να διορθώσουμε όλα τα λάθη;

-Αν μπορούμε λέει; Όλα! Κάθε λεπτό είναι λεπτό συγχώρησης και κάθε στιγμή είναι στιγμή μετανοίας!

- Πόσο τυχεροί είμαστε παππού! Να μπορούμε να καταλαβαίνουμε τα λάθη μας, να ζητούμε συγγνώμη και να ξεκινούμε πάλι από την αρχή!

-Ας είναι ευλογημένο παιδί μου, το όνομα του Κυρίου μας!!! Είπε ο παππούς και χάιδεψε το κεφαλάκι του εγγονού του.
 Της Σταυρούλας Δημητριάδη, δασκάλας

"Ένας άγνωστος... Φαρισαίος" ( σύντομο κήρυγμα του π Θεοδώρου)


Πρόκειται 
για ένα ενδιαφέρον σύντομο κήρυγμα του π. Θεοδώρου Β. Μπατάκα,
που εκφωνήθηκε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου
την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου - 25/02/2024

Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2024

Η εμπειρίες μιας Ελληνίδας εθελόντριας στους δρόμους του Λονδίνου (ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ)

Η εμπειρίες μιας εθελόντριας στους δρόμους του Λονδίνου

Ζω στο Λονδίνο σχεδόν τρία χρόνια. Τους τελευταίους, περίπου, εννέα μήνες βρέθηκε στον δρόμο μου η Μ., η ιδρύτρια της φιλανθρωπικής οργάνωσης «Kind at Heart Foundation». Μία από τις δράσεις του συγκεκριμένου οργανισμού είναι η υποστήριξη αστέγων συνανθρώπων μας, τόσο σε υλικό όσο και σε νομικό επίπεδο (καθώς η Μ. είναι social worker στο Λονδίνο). Μέσα από τους εβδομαδιαίους «περιπάτους» μας –και με την ευγενική υποστήριξη ιδιοκτητών εστίασης– παρέχουμε φαγητό, γλυκά, ζεστά ροφήματα και σούπες σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη, στις περιοχές του βορειοδυτικού και δυτικού Λονδίνου. Οι περίπατοι ξεκινάνε περίπου στις 8.30 μ.μ, κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, και έχουν περίπου διάρκεια τρεις με πέντε ώρες, ανάλογα με την ποσότητα φαγητού, ρουχισμού που κάθε φορά διαθέτουμε, και τις ανάγκες των συνανθρώπων μας. Ο λόγος που συνθέτω το παρακάτω κείμενο είναι για να σας περιγράψω την ματιά μου και το βίωμά μου ως μιας απλής εθελόντριας, η οποία προσφέρει το ελάχιστο δυνατό που μπορεί, στο σπουδαίο έργο που έχει αναλάβει με τόση φροντίδα η καρδιακή μου φίλη πλέον Μ.

Όπως σας ανέφερα, λοιπόν, παραπάνω, ζω σε μία μεγαλούπολη με ό,τι θετικό και αρνητικό έχει να προσφέρει αυτό. Καταλαβαίνω, όμως, σίγουρα πως ζω σε μία πόλη που οι ρυθμοί και η ταχύτητα μας κάνει να βλέπουμε τη ζωή μας να φεύγει από μπροστά μας και εμείς να τρέχουμε ασθμαίνοντας να την προλάβουμε. Βλέπω ανθρώπους να βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην απομόνωση, με τη δικαιολογία της ανάγκης για αυτοφροντίδα και για «αυτό – αγάπη», καθώς μοιάζει «χρονοβόρο» να δώσεις και να πάρεις αγάπη μέσα από το πρόσωπο του άλλου. Και, όμως, σαν η λύση να μην βρίσκεται εκεί. Σαν η λύση να μην εγκλωβίζεται αποκλειστικά στο «εγώ», αλλά μάλλον διαχέεται στο «εσύ» που γίνεται «εμείς». Θα προσπαθήσω, λοιπόν, μέσα στις επόμενες γραμμές να περιγράψω πως βιώνω την δύναμη αυτού του «εσύ» και του «εμείς». Γιατί αυτό το «εμείς» είναι που μου υπενθυμίζει να νοιώθω ευγνωμοσύνη, αγάπη και ενότητα με τους συνανθρώπους μου. Αυτό το «εμείς» βρέθηκε έντονα στη ζωή μου, Δόξα τω Θεώ, μέσα από την συμμετοχή μου στην φιλανθρωπική οργάνωση «Kind at Heart Foundation». Μία από τις εβδομαδιαίες δράσεις του φιλανθρωπικού έργου, όπως ανέφερα και παραπάνω, είναι η προσφορά φαγητού, ζεστών ροφημάτων, ρούχων και άλλων υλικών αγαθών που καλύπτουν τις βασικές ανάγκες επιβίωσης, και για κάποιους από τους συνανθρώπους μας  τολμώ να πω πως πλέον τους νοιώθουμε φίλους μας.

Σε αυτό το χάος των απομονωμένων ψυχών, λοιπόν, ήρθαν στη ζωή μου άνθρωποι που μένουν στους δρόμους του γκρίζου και βροχερού Λονδίνου. Άνθρωποι που ζεσταίνουν και φωτίζουν την καρδιά μας με την αρχοντιά και την ομορφιά τους. Ήρθαν οι άστεγοι, οι αποφυλακισθέντες, οι ψυχικά ασθενείς και οι χρήστες ναρκωτικών να μας μάθουν να βλέπουμε το φως. Ψυχές που με το χαμόγελο και την ευγνωμοσύνη τους μας μαθαίνουν τι σημαίνει άνθρωπος. Ψυχές που μέσα στην υλική τους ανέχεια, θαρραλέα και με χαρά, μοιράζονται ό,τι ελάχιστο μπορεί να τους προσφέρουμε, με τους συνανθρώπους τους. Ψυχές που ζουν έξω στον δρόμο και αντιμετωπίζουν δύσκολα καιρικά φαινόμενα, ξύλο, κλεψιά, εκμετάλλευση και τόσους άλλους κινδύνους. Ψυχές που βιώνουν την απαξίωση, και, όμως, όταν μιλήσεις μαζί τους, δεν μπορείς να μην δοξάσεις τον Θεό για τα πλάσματά του.

Παίρνουμε πολλά μαθήματα από τους συνανθρώπους μας που βιώνουν την αλήθεια των δρόμων της μεγαλούπολης. Μα το πιο σημαντικό φαίνεται να είναι η συνειδητοποίηση πως από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί να ανατραπεί και η δική σου ζωή. Ότι αύριο, ίσως και εσύ να κοιμάσαι σε ένα χαρτόκουτο και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μα πάνω απ΄ όλα, η γαλήνια συνειδητοποίηση του τί ίσως να έχει νόημα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που φαίνεται να ζούμε σε αυτή τη ζωή. Όλα αυτά γεμίζουν την καρδιά μου ευγνωμοσύνη, αγάπη και μία αλλόκοτη χαρά και αποδεικνύουν πως ίσως η «αυτοφροντίδα» μου και η «αυτό – αγάπη» μου φαίνεται πως να περνά μέσα από το «εσύ», και όχι μέσα από την απομόνωση και το «εγώ». Μοιάζει σαν τελικά o δρόμος για τη(ν) χαρά να είναι η Lau, ο Ta, η Ho, ο Αn, η Ma, η Chr, η Ch, και τόσοι άλλοι συνάνθρωποί μας που, μέσα από τις πληγές τους, βλέπεις την αρχοντιά, το φως και την ευγνωμοσύνη.

Μαρίνα Παππά

ΣΧΟΛΙΟ του estavromenos.net:

Θερμά συγχαρητήρια στην Μαρίνα και σ' όλα τα μέλη της ομάδας, για την όλη οργάνωση και διαχείριση της θεάρεστης διακονίας τους. Για μας είναι ένα μάθημα ζωής. Τους παρακαλούμε να μας ενημερώνουν για τις εκδηλώσεις, για να τις κοινοποιούμε σ' όλους τους συνεργάτες μας. Καλή συνέχεια στον αγώνα σας, παιδιά. Να προσέχετε,

π. Θεόδωρος




















"Παιδία, μην ξεχνάμε τους ηλικιωμένους γονείς μας. Μας έχουν ανάγκη "

  Συναντήθηκαν δύο φίλοι, μετά από πολύ καρό, και άρχισαν να συζητούν. Διαβάστε το διάλογο που ακολουθεί. Ίσως, σας ενδιαφέρει.

    - Γειά σου, Γιώργο.
    - Γειά σου, κι εσένα.
    - Έχω καιρό να σε δω και σ' επιθύμησα. 
    - Τι να σου πω, αδελφέ μου. Πνίγομαι από τις πολλές δουλειές που μ' έχει φορτώσει η ζωή. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα, φίλε μου.
    - Μεγάλε, πρόσεχε γιατί "η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη". 
    - Καλά είναι τα λόγια, αλλά δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην εποχή μας. Αν δεν τρέξεις...
    - Σιγά, βάλε και λίγο φρένο.....

    - Δε μου λές, τι κάνουν οι γέροντες;
    - Μια χαρά είναι. Βρίσκονται στα μοναστήρια τους και...
    - Μα, κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις.... Μιλάω για τον πατέρα σου και την μητέρα σου...
    - Α, για τους γέρους μου εννοείς!!!
    - Ειλικρινά, δεν σε καταλαβαίνω. Όποτε φέρνω την συζήτηση για τους ηλικιωμένους γονείς σου αλλάζεις κουβέντα...
    - Να σου πω την πάσα αλήθεια. Με κουράζουν και μόνο που τους σκέπτομαι. Όλο γκρινιάζουν γιατί δεν τους επισκέπτομαι. Συνεχώς με ... πνίγουν με τις συμβουλές τους.... λες και είναι μωρό. Κι εγώ που να βρω χρόνο... Όλοι με θέλουν, αλλά....

    - Άκουσε να σου πω, καλέ μου φίλε. Καταλαβαίνω το άγχος που σε χαρακτηρίζει και λυπάμαι πάρα πολύ. Θεωρώ πως δεν έχεις ιεραρχήσει  ορθά τα καθήκοντά σου. Μεταξύ αυτών είναι και το ενδιαφέρον σου για τους ηλικιωμένους γονείς σου.
    - Δε μ' αφήνεις ήσυχο, βρε, Γιάννη. Έχω τις σκοτούρες μου κι εσύ...
    - Αν με θεωρείς φίλο και αδελφό...
    - Εντάξει, λέγε ό,τι θες. 
    - Δεν θέλω να σου κήρυγμα, αλλά... τι να σου. Καλά, άφησέ το για άλλη φορά...
    - Όχι, μη φεύγεις.  Να μου τα πεις, γιατί άλλη φορά δεν θα... 

    - Χθες, το βραδάκι, επισκέφθηκα στους ηλικιωμένους γονείς σου και διεπίστωσα μερικά πράγματα. Κατ' αρχάς, με ρωτούσαν τι κάνεις, αν σε βλέπω, αν είσαι υγιής, τι κάνουν τα εγγόνια τους και πολλά άλλα που θα έπρεπε να τους ενημερώνεις εσύ, ο γιός τους. Δεν σε κατηγόρησαν για τίποτα. Απλά, παραπονέθηκαν πως δεν έχουν ούτε ένα τηλεφώνημα από σένα, τον μοναχογιό τους. Δεν έχουν τίποτε να περιμένουν κάθε μέρα. Έχουν κοντά τους το τηλέφωνο και περιμένουν πότε θα... κουδουνίσει...

    - Σταμάτα... Μη μου τα λες και στενοχωριέμαι. Γνωρίζω πως όλη τη μέρα δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν και περιμένουν μια επικοινωνία, έστω και με  το τηλέφωνο...

    - Χαίρομαι που καταλαβαίνεις το πρόβλημα. Κάτι πρέπει να κάνεις. Στο διπλανό διαμέρισμα κατοικεί και μια άλλη ογδοντάχρονη γερόντισσα και έχει και πρόβλημα λόγω της απουσίας των δικών της. Αυτό το κενό το κάλυψε μια ομάδα αιρετικών, που την επισκέπτεται καθημερινά. Οι ..."φιλικές" επισκέψεις τους έχουν ως σκοπό-στόχο να κλονίσουν την ορθόδοξη πίστη της. Σύνελθε, αδελφέ μου...

    - Τι μου είπες τώρα!
    - Γι' αυτό σε παρακαλώ...
    - Μη λες τίποτε άλλο. Πήρα το μήνυμα: "Δεν πρέπει να ξεχνάω τους ηλικιωμένους γονείς μου"

Αυτός ο διάλογος αποκαλύπτει το μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας που έχουν κάποιοι με τους ηλικιωμένους γονείς τους. Είναι καθήκον όλων μας να φροντίζουμε, να αγαπούμε εμπράκτως, να παρηγορούμε και να στηρίζουμε ποικιλοτρόπως τους μεγάλους ευεργέτες μας, τους γονείς μας. Διαφορετικά..
π. Υάκινθος

ΠΗΓΗ της φωτογραφίας: https://pixnio.com/el/media/el-2715156