menu

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΟΛΗ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Δύο θαύματα της Παναγίας στην Θεσσαλονίκη κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο! (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Παναγία «Ελπίς των απηλπισμένων», Θεσσαλονίκη, 14ος αι., Μουσείο Φράιζινγκ.

Ο θεσσαλονικιός ποιητής και φιλόλογος, Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε το 1931 και απεβίωσε χθες 11 Αυγούστου στην γενέτειρα πόλη. Ο Θεός να τον αναπαύσει.

[…] Αλλά το εκπληκτικότερο είναι ότι μαζί με το σπίτι μας βομβαρδίστηκε και η ίδια η Αγία Σοφία. Ίσως οι Ιταλοί είχαν ένα σατανικό σχέδιο: να βομβαρδίσουν τα μνημεία μας. Και άρχισαν από την Αγια-Σοφιά και την Παναγία Χαλκέων. Γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ τι άλλο ήθελαν να βομβαρδίσουν σε κείνη την περιοχή. Και φαίνεται ότι τα κατάφεραν αρκετά καλά γιατί δύο ή τρεις βόμβες έπεσαν πάνω στον τρούλο της Αγίας Σοφίας.

Το πράγμα ήταν τρομερό. Γιατί, όπως ξέρετε, ο τρούλος έχει ένα από τα ωραιότερα ψηφιδωτά όλου του κόσμου. Είναι η Ανάληψη του Χριστού. Ο Χριστός ανεβαίνει στους ουρανούς, από κάτω τον βλέπουν όρθιοι οι Δώδεκα Απόστολοι και μαζί τους η Παναγία. Είναι και δύο άγγελοι. Ένα τεράστιο ψηφιδωτό ανεκτίμητης τέχνης, που καλύπτει όλο τον τρούλο και που έγινε πιθανώς περί το 885 μ.Χ. Λοιπόν καταλαβαίνετε τι τρομερό πράγμα ήταν να βομβαρδιστεί ο τρούλος μ’ αυτό το αριστούργημα. Αλλά όσο και τρομερό να ήταν, όσο και σατανικά να σκέφτηκαν οι Ιταλοί, η Παναγία φαίνεται πως έβαλε το χέρι της...

Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ:
  http://www.pemptousia.gr/?p=281404

«Η χαμένη (ή κρυμμένη) Ρωμηοσύνη» ( Ναυπάκτου Ιερόθεος)

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου

Διάβασα ἕνα σημαντικό ἄρθρο τοῦ δημοσιογράφου Νίκου Χειλαδάκη πού δημοσιεύθηκε στήν ἱστοσελίδα του, ἀλλά καί σέ περιοδικό (Τρίτο Μάτι, τεῦχος 219, Μάϊος 2014), μέ τίτλο «Ἡ χαμένη Ρωμιοσύνη», πού ὅπως φαίνεται ἀπό τό περιεχόμενό του μᾶλλον ἀφορᾶ τήν κρυμμένη Ρωμηοσύνη, καί θά κάνω μιά μικρή παρουσίασή του.
1. Κρίση τουρκικῆς ταυτότητας
Τό ἄρθρο αὐτό ἀναφέρεται στόν πληθυσμό τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί γενικότερα τῆς σημερινῆς Τουρκίας καί ὑποστηρίζει ὅτι μέσα σέ αὐτό πού χαρακτηρίζουμε τουρκικό πληθυσμό βρίσκεται ἡ «χαμένη Ρωμιοσύνη», «πού ἔμεινε στήν Τουρκία μετά τό 1922 καί σήμερα ἀναζητᾶ τήν ταυτότητά της». Οἱ Τοῦρκοι ἀναρωτιοῦνται ἐάν οἱ παπποῦδες τους ἦρθαν ἀπό τήν Κεντρική Ἀσία ἤ εἶναι ἀπόγονοι τῶν Ἑλλήνων.
Παρατίθενται διάφορες ἀπόψεις καί θεωρίες Τούρκων καθηγητῶν, δημοσιογράφων καί γενικά προβληματισμένων ἀνθρώπων πού διατυπώθηκαν τά τελευταῖα χρόνια καί ἀναφέρονται στήν ταυτότητά τους καί στήν πραγματικότητα παρουσιάζεται «ἡ μεγάλη κρίση ταυτότητας τῆς σημερινῆς Τουρκίας».
Οἱ ἐπιστήμονες καί διανοητές, πού ἀναφέρονται ὀνομαστικά στό ἄρθρο, προσπαθοῦν νά καταρρίψουν «τόν τεχνικό μύθο γιά τήν τουρκική ἐθνική ταυτότητα», τήν ὁποία κατασκεύασε μέ πλαστά ὑλικά ὁ ἱδρυτής τῆς τουρκικῆς δημοκρατίας (ἑνός καθαρά τεχνητοῦ Κράτους), ὁ Μουσταφά Κεμάλ, ὁ ἐπονομαζόμενος "Πατέρας τῶν Τούρκων" (Ἀτατούρκ)».
Πρόκειται γιά κρίση τῆς τουρκικῆς ταυτότητας, πού ἐπικρατεῖ σέ Τούρκους πού ζοῦν στό σύγχρονο Τουρκικό Κράτος...
2. Οἱ κρυπτοχριστιανοί...
Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο στην πηγή: https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/38840-naupaktou-ierotheos-i-xameni-i-krummeni-romiosuni

«Η χαρά του πατρός Ιωάννη» (π. Ν. Λουδοβίκος)


Ακούστε την ομιλία του π. Ν. Λουδοβίκου: «Η χαρά του πατρός Ιωάννη»

Ημερίδα προς τιμήν του αειμνήστου οσίου Ιερέως π. Ιωάννη Καλαΐδη


π. Ν. Λουδοβίκος: «Η χαρά του πατρός Ιωάννη»

"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": Προσφορά ενός νοσοκομειακού κρεβατιού σε ασθενή κ.α.

Με πρωτοβουλία του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Σ.Κ. Βόλου ο "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ", παραδόθηκε ένα ακόμη νοσοκομειακό κρεβάτι για τη στήριξη μιας νέας που ασθενή εδώ και πάρα πολύ καιρό. 
Το Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας (ΚΕ.Δ.Α.Β.) της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος (Θουκυδίδου 10, στο Βόλο) -παράρτημα του "Ε"-  δέχεται κατά καιρούς διάφορες προσφορές συμπολιτών μας και στη συνέχεια τις διανέμει σε όσους έχουν ανάγκη.
Τα κριτήρια είναι πάντοτε κοινωνικά και προηγούνται όσοι έχουν τα σχετικά δικαιολογητικά. Το ΚΕ.Δ.Α.Β προ ολίγων εβδομάδων διένειμε: κρεβάτια, αναπηρικό καροτσάκι, καναπέδες και άλλα οικιακά έπιπλα και σκεύη προς ενίσχυση απόρων. 

Το βιβλίο με τις ιστορίες (Για τους μικρούς μας φίλους)

O Ραφαήλ περιεργάστηκε με μεγάλο ενδιαφέρον το εξώφυλλο του βιβλίου που κρατούσε στα χέρια του. Διάβασε τον τίτλο, το χάιδεψε και το έσφιξε στην αγκαλιά του. Το κοίταξε για αρκετή ώρα. Λίγο πιο πριν τελείωσε το διάβασμά του και τώρα ένιωθε μέσα του μια γλύκα, μια αγαλλίαση.

Το βιβλίο αυτό του το χάρισε ένας καλός παππούλης, που τον ξέρει από τότε που γεννήθηκε. Η μανούλα του λέει ότι είναι ο πνευματικός τους.
- Ραφαήλ., του είπε, τώρα που θα ξεκινήσουν οι διακοπές σου και θα πας στον παππού και τη γιαγιά σου στο νησί πάρε αυτό το βιβλίο μαζί σου να το διαβάσεις .
- Παππούλη μου, σας ευχαριστώ, την ευλογία σας είπε ο Ραφαήλ.
- Παιδί μου, να θυμάσαι καμιά ημέρα της ζωής μας δεν έχει αξία αν δεν έχει τον Χριστούλη μέσα της.

Κι ο Ραφαήλ τον κοιτούσε και συμφωνούσε μαζί του. Κουνούσε το κεφαλάκι του και δεν χόρταινε να ακούει τα σοφά λόγια του.
- Κι όταν είσαι χαρούμενος κι όταν είσαι λυπημένος να Τον έχεις πάντα στην καρδιά σου. Να είναι η πρώτη σου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ.

Ο Ραφαήλ κοίταξε το χαρούμενο προσωπάκι του παιδιού στο εξώφυλλο του βιβλίου.
Πόσο μοιάζει μαζί του! Και πόσο αληθινές του φαίνονται οι ιστορίες!
Άκουσε την πόρτα να χτυπά και την φωνή της γιαγιάς του να καλωσορίζει τον φίλο του τον Νίκο. Αμέσως έτρεξε να τον συναντήσει κρατώντας το βιβλίο στο χέρι του. Το βλέμμα του Νικολάκη έπεσε πάνω του.
- Μόλις το τελείωσα του είπε ο Ραφαήλ. Μου το χάρισε ο πνευματικός μου «ευλογία» για το καλοκαίρι.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια του κι ο Νικολάκης του το είχε πάρει και το κοιτούσε.
- Πρέπει να είναι ωραίο ε;
- Πολύ! Οι ιστορίες του μοιάζουν με τις δικές μας!
- Θα μου το δανείσεις να το διαβάσω;
- Μα αφού ακόμα δεν πήγες στην πρώτη! Δεν ξέρεις να διαβάζεις σαν εμένα που την τελείωσα!
- Ραφαήλ, θα μου το διαβάσει η μανούλα μου. Κάθε μεσημέρι και βράδυ, πριν κοιμηθώ, μου διαβάζει παραμύθια και ιστοριούλες. Ξέρεις με πόση λαχτάρα περιμένω αυτές τις ώρες;
- Καλό διάβασμα! Είπε ο Ραφαήλ και του έδωσε το βιβλίο. Θα έχεις την καλύτερη συντροφιά!
Σ.Δ. Δασκάλα

«Καλόν εστιν ημάς ώδε είναι»! Ή δεν πάμε πουθενά!

Γράφει ο 
Δεν είναι ωραίο να ετοιμάζεσαι να γιορτάσεις μια από τις κορυφαίες γιορτές και ξαφνικά μια καταστροφή να σπέρνει τον όλεθρο, τον θάνατο…
Είχα αρχίσει να γράφω το κείμενο για την γιορτή της Μεταμορφώσεως λίγες ώρες πριν από την φονική, καταστροφική έκρηξη στην Βηρυτό. Εν τω μεταξύ, είχα σκεφτεί πως και αυτήν την φορά δεν θα συσχετίσω στο κείμενό μου το γεγονός της Μεταμόρφωσης με την επέτειο της ρίψης της πρώτης ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα. Τα δύο αυτά γεγονότα συμπίπτουν την ίδια ημέρα, 6 Αυγούστου -με διαφορά βεβαίως πολλών αιώνων. (Με τα δύο αυτά γεγονότα και την φωτοχυσία, φωτοπλυμμυρίδα που περιλαμβάνουν, εκπέμπουν -θετική και θεϊκή η πρώτη και αρνητική και καταστροφική δεύτερη- ασχολήθηκα σε μια σειρά προηγουμένων εορταστικών, επετειακών κειμένων).
Και, αίφνης, σχεδόν δίπλα μας, μια αντίστοιχη φωτοπλημμυρίδα και εκπομπή πυρός προκάλεσε συρροή θανάτων, τραυματισμών, ποικίλων και ανυπολόγιστων υλικών καταστροφών. Δεν θα ήταν υπερβολικό να το αποκαλέσουμε ως μια τοπική ολική καταστροφή! Σε μια χώρα, μάλιστα, που τα τελευταία χρόνια δοκιμάστηκε από πολέμους εξωτερικούς και εσωτερικούς με εκατόμβες νεκρών και τα κτίρια της πρωτεύουσας του Λιβάνου, να έχουν καταρρεύσει ολοκληρωτικά σχεδόν...

Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ:

Η ΜΑΣΚΑ: Σύμβολο της διακριτικής... σιωπής.


Η εποχή μας, εκτός των άλλων, χαρακτηρίζεται και ως η εποχή της πληροφόρησης και της πολυλογίας. 

Λόγια, λόγια, πολλά λόγια... Η πολυλογία και τα κούφια λόγια πηγαίνουν μαζί. 

Όπου κι αν βρεθείς, τα λόγια είναι σε πρώτη θέση. Στο δρόμο, στα καταστήματα, στις παραλίες, παντού όπου κυκλοφορούν άνθρωποι. 

Μέσα στην οικογένεια έπαψαν να μιλούν οι άνθρωποι μεταξύ τους, γιατί προσηλώνονται στα λόγια  που βγαίνουν μέσα από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο, το κινητό κ.λ.π. 

Αποφεύγουμε να μείνουμε για λίγο μόνοι με τον εαυτό μας. Να βιώσουμε τη σιωπή που είναι η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, που είναι η ατμόσφαιρα της προσευχής, της αυτοκριτικής, της αυτομεμψίας, της δημιουργίας κ.α. 

Η σιωπή είναι χρυσός, μας έλεγαν οι δάσκαλοί μας. 

Ας σιωπήσουμε για λίγο για ν' απολαύσουμε τον ήχο της βροχής πάνω στα κεραμίδια, το θρόισμα των φύλλων, το κελάηδημα  των πουλιών, το κελάρυσμα του ρυακιού, τον θόρυβο των κυμάτων που κτυπούν με δύναμη στα βράχια της ακτής, τον βόμβο των εντόμων κ.α.

Ας σιωπήσουμε για  ν' ακούσουμε με προσοχή τον άλλον...

Ας σιωπήσουμε για ν' ακούσουμε καθαρά τη φωνή του Θεού...

Τελικά, η μάσκα, που μας έχει επιβληθείλόγω της πανδημίας, ας μας υπενθυμίζει την αρετή της σιωπής, που θα πρέπει ν' αγαπήσουμε και να την εφαρμόσουμε με διάκριση στην καθημερινότητά μας.  
π. Υάκινθος

Η ΘΕΪΚΗ ΦΩΤΟΧΥΣΙΑ

π. Δημητρίου Μπόκου
Η παράδοση του νόμου του Θεού, των δέκα εντολών, στον προφήτη Μωυσή, έγινε μέσα σε συγκλονιστικές συνθήκες που κατατρόμαξαν τους Ισραηλίτες. Το όρος Σινά τυλίχτηκε με φωτιά και καπνούς. Σκεπάστηκε με γνόφο, σκοτεινή νεφέλη. Βροντές και αστραπές, αλλά και δυνατά σαλπίσματα ηχούσαν πολύ δυνατά. Ο Θεός κατέβηκε στην κορυφή του όρους και κάλεσε τον Μωυσή να ανεβεί εκεί. Ο Μωυσής εισήλθε στον γνόφο και έμεινε σαράντα ημερόνυχτα στο όρος, κατά τα οποία «άρτον ουκ έφαγε και ύδωρ ουκ έπιε». Συνομίλησε με τον Θεό, αξιώθηκε να δει «τα οπίσω» της δόξας του και όχι το πρόσωπό του, και έλαβε τις λίθινες πλάκες της Διαθήκης, γραμμένες θαυματουργικά «δακτύλω του Θεού».
Κατεβαίνοντας από το Σινά με τις πλάκες του νόμου στα χέρια του ο Μωυσής δεν είχε αντιληφθεί ότι το πρόσωπό του έλαμπε. Το είδαν πρώτοι ο Ααρών και οι πρεσβύτεροι, οι άρχοντες του Ισραήλ και φοβήθηκαν να τον πλησιάσουν. Ο Μωυσής τους κάλεσε κοντά του. Μίλησε σ’ αυτούς και κατόπιν σε όλο τον λαό, αναφέροντάς τους όλα όσα ο Κύριος τού είπε πάνω στο όρος. Όταν σταμάτησε να τους ομιλεί, έβαλε πάνω στο πρόσωπό του ένα κάλυμμα. Στο εξής, όσες φορές μιλούσε με τον Κύριο (μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου), αφαιρούσε το κάλυμμα μέχρι τη στιγμή που έβγαινε, για να ανακοινώσει στον λαό τις εντολές που λάβαινε από τον Θεό. Ο λαός έβλεπε ότι το πρόσωπο του Μωυσή ακτινοβολούσε. Γι’ αυτό ο Μωυσής έβαζε το κάλυμμα στο πρόσωπό του, μέχρι να ξαναμπεί στη Σκηνή και να συνομιλήσει με τον Κύριο (Έξοδος, κεφ. 34).
Το εξόχως θαυμαστό αυτό γεγονός αντιπαραβάλλει με τη Μεταμόρφωση του Κυρίου ο πνευματέμφορος μελωδός άγιος Κοσμάς. Όχι για να εξισώσει σε αξία και λαμπρότητα τα δύο γεγονότα, αλλά, αντιθέτως, για να καταδείξει την τεράστια διαφορά μεταξύ τους. «Διά της εν γνόφῳ θείας ομφής, το πρόσωπον ποτέ εδοξάσθη Μωσῆς, Χριστός δε ως ιμάτιον φως και δόξαν αναβάλλεται· φωτός αυτουργός γαρ πεφυκώς καταυγάζει τους μέλποντας· Ευλογείτε πάντα τα έργα Κυρίου τον Κύριον» (ωδή η΄). Το πρόσωπο του Μωυσή, λέγει, «εδοξάσθη», έλαμψε, από τη συνομιλία του με τον Θεό μέσα σε γνόφο, σε σκοτεινή νεφέλη. Ο Χριστός όμως έχει από φυσικού του το φως και τη δόξα, είναι ντυμένος με αυτά, διότι είναι εκ φύσεως αυτουργός του φωτός.
Ο Μωυσής είναι ο δούλος, ο Χριστός ο Δεσπότης και Κύριος. Η λαμπρότητα του προσώπου του Μωυσή είναι ασυγκρίτως κατώτερη από τη λαμπρότητα του Χριστού. Δεν μπορεί να συγκριθεί το πλάσμα με τον Πλάστη. Ο Μωυσής έλαμψε στο πρόσωπο, χωρίς να έχει ο ίδιος αφ’ εαυτού το φως και τη δόξα. Πήρε φως και λάμψη έξωθεν, από τον γνόφο, από ένα σκοτεινό σύννεφο δηλαδή, επειδή συνομίλησε με τον Θεό. Ήταν ο φίλος του Θεού, ο Κύριος μιλούσε μαζί του «ενώπιος ενωπίω», όπως μιλάει κάποιος «προς τον εαυτού φίλον».
Όμως ο Χριστός, ως Υιός Μονογενής του Θεού Πατρός, λάμπει ως ήλιος, αφού είναι «το φως το αληθινόν, το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Είναι η πηγή του φωτός, το φως των αγγέλων και των ανθρώπων. Αυτουργός και δημιουργός και κάθε κτιστού φωτός (ηλίου, σελήνης, άστρων). Δεν αναβλύζει μόνο από το πρόσωπό του η δόξα της Θεότητάς του, αλλά από όλα τα μέλη του θεωμένου σώματός του. Και είναι ντυμένος ολόκληρος με φως, κατά τον προφητικό λόγο του Δαυΐδ: «Αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον» (Ψαλμ. 103, 2).  
Και ο μεν Μωυσής «έπαθε» τη μεταμόρφωσή του στο Σινά, διότι, ως δέκτης, απλώς φωτίσθηκε από έξω, από το φως του Θεού. Ο δε Χριστός, ως κάτοχος και πάροχος των θείων ενεργειών, «ενήργησε» τη Μεταμόρφωση στον εαυτό του, διότι «οίκοθεν», από μέσα του, αφ’ εαυτού, είχε τη λαμπρότητα εκείνη.
Το φως του αυτό επιθυμεί διακαώς να μεταδώσει και σε μας, όπως τότε στον εκλεκτό φίλο του, τον Μωυσή. Αν βέβαια το θέλουμε και μεις.
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 433, Αύγ. 2019)

Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα
Τηλ. 26820-25861/23075/6980.898.504


-Θα είναι το δώρο μας στην Καλή μας Παναγία (Για τους μικρούς μας φίλους)

Ο Ραφαήλ φόρεσε τη μάσκα του και βούτηξε στα καταγάλανα νερά.
Τον συναρπάζει η ομορφιά του βυθού.
Βγαίνει έξω παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξαναβουτάει.
Έξω στην αμμουδιά έχει απλώσει όλα τα παιχνίδια του, κουβαδάκια και φτυαράκια.
Ακόμα και σύνεργα ψαρέματος έχουν φέρει μαζί τους.

Να! Ο μπαμπάς είναι πάνω στα βράχια και ψαρεύει με το καλάμι του.
Πόσο ξένοιαστος είναι!
Χαίρεται σαν μικρό παιδί.
Η μαμά κολυμπάει με την αδελφούλα του δίπλα του.
Νιώθει πολλές φορές το βλέμμα της πάνω του να τον αγκαλιάζει με στοργή κι αγάπη.
Κι όταν καμιά φορά πάει πιο βαθιά ¨Ραφαήλ¨ του φωνάζει ¨βγες λίγο πιο έξω¨

Ο φίλος του ο Νίκος τον πλησίασε χαμογελαστός με το καινούριο του φουσκωτό:
Ένα μεγάλο δελφίνι.
Άρχισαν αμέσως τα παιχνίδια και γέμισε η παραλία γέλια και φωνές.
Κάθε καλοκαίρι συναντιούνται στο νησί και γίνονται αχώριστοι.
- Ραφαήλ, θα έρθεις το απόγευμα στο σπίτι μου;
- Έχουν ξεκινήσει οι παρακλήσεις στην Παναγίτσα μας και θα πάω στο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος με τους γονείς μου, τον παππού και την γιαγιά.
- Η μαμά μου είπε πως για δεκαπέντε ημέρες, παρακαλάμε την καλή μας Παναγία να είναι δίπλα μας, στο πλευρό μας, να μας βοηθάει και να μας προστατεύει, είπε ο Νίκος.
- Το ξέρεις ότι παρακαλάει τον Χριστούλη για μας; είπε ο Ραφαήλ.
- Είναι η καλύτερη Μανούλα, είναι ακόμη πιο άγια και από τους αγγέλους, του είπε η γιαγιά του. Στην Παναγία καταφεύγουμε στις δυσκολίες μας και στον πόνο μας, στην απελπισία μας, γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε μας και στον Γιο της και τον παρακαλεί για μας. Αυτές οι δεκαπέντε ημέρες, είναι ημέρες νηστείας και προσευχής”.
- Μπορώ να έρθω κι εγώ μαζί σας; τον ρώτησε ο Νικολάκης με μεγάλη αγωνία. Θέλω κι εγώ να παρακαλέσω την Παναγίτσα να κάνει γρήγορα την μανούλα μου καλά γιατί χτύπησε το πόδι της.
- Αν συμφωνούν οι γονείς σου... Έχει πανέμορφη θέα! Και πολλά λουλούδια!
- Ραφαήλ το ξέρεις ότι σε λίγες ημέρες γιορτάζει;
- Ναι, στις 6 Αυγούστου το μοναστήρι γιορτάζει τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Μου το είπε πριν λίγες μέρες η γιαγιά μου. Θα πάμε την παραμονή στον Μέγα Εσπερινό και στην αρτοκλασία.
- Ο παππούς μου από τα αμπέλια του, φέρνει σταφύλια που αφού τα ευλογήσει ο ιερέας, τα μοιράζει στο τέλος της θείας λειτουργίας σε όλους τους πιστούς, είπε ο Νικολάκης.
- Ναι! Κι ο δικός μου! Από την προηγούμενη τα πλένουμε, τα βάζουμε σε καλάθια και τα πηγαίνουμε στο μοναστήρι!
- Έχω μια ιδέα! Είπε ο Νικολάκης. Αυτή τη χρονιά να μην χάσουμε καμιά παράκληση!
- Ναι! Είπε ο Ραφαήλ. Ας γίνουμε και παπαδάκια! Θα είναι το δώρο μας στην Καλή μας Παναγία που έχει τα χέρια της πάντα ανοικτά για να μας αγκαλιάζει..
                                                                                                                       Σ.Δ.Δασκάλα