26 Οκτωβρίου 1912 – Πάσχα τρικούβερτο για τη Θεσσαλονίκη! Η πόλη… αφ-εάλω!

 «Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ πόλις Θεσσαλονίκη,
ἀγάλλου καὶ χόρευε, πίστει λαμπροφοροῦσα,
Δημήτριον τὸν πανένδοξον ἀθλητήν, καὶ Μάρτυρα τῆς ἀληθεία...»!
Γεωργίου Σικελιώτου
Εἰς τὴν Λιτήν, Στιχηρὰ ἰδιόμελα.
Ἦχος α'

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ναι! Πάσχα τρικούβερτο! Για το πανηγύρι του Αγίου της Θεσσαλονίκης, του πολιούχου της, Μυροβλύτη Δημητρίου και συνάμα για την επέτειο της απελευθέρωσής της.

Μια πικρή σκλαβιά που κράτησε από το 1430 μέχρι το Πάσχα του φθινοπώρου του 1912.

Ο Χασάν Ταξίν πασάς αρχηγός του Οθωμανικού στρατού το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου -ανήμερα του Αγίου Δημητρίου δηλαδή- όταν είδε ότι οι δικοί του όροι για την παράδοση της πόλης δεν γίνονταν δεχτοί, με επιστολή του προς τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού του ανακοίνωνε την παράδοση της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με τους ελληνικούς όρους.

Οπότε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, εξ αρχής, πως πράγματι, ο Χασάν Ταξίν πασάς ανήμερα της γιορτής του πολιούχου παρέδωσε την πόλη στους Έλληνες, αφού τους κάλεσε να την παραλάβουν! Μπορεί τα έγγραφα να υπογράφτηκαν γύρω στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα της 27ης Οκτωβρίου, αλλά η πόλη είχε ήδη παραδοθεί από την 26η Οκτωβρίου!

Είναι αλήθεια, επίσης, πως το έγγραφο παράδοσης γράφει πως υπογράφηκε στις 11.30 (23.30) της 26ης Οκτωβρίου, αλλά αυτό έγινε κατόπιν αιτήματος της ελληνικής πλευράς προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου. Αυτό, όμως, συνέβη πράγματι, αφού οι Έλληνες στρατιωτικοί ήταν, ήδη, μέσα στην πόλη από τις 26 Οκτωβρίου και συνέτασσαν με τους Τούρκους το πρωτόκολλο της παράδοσης...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ: https://ologiomofeggari.blogspot.com/2026/10/26-1912.html

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Δημητριάδος Ιγνάτιος και η Μαρία Ευθυμίου συνομίλησαν για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού(video)

Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, Μελισσάτικα Βόλου (2026)

Παρακολουθήστε ζωντανά εδώ:  

https://www.youtube.com/embed/Hy6XPh36ZvE" 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Γιατί αυτό θέλω! Κάθε καρδούλα να χαμογελάει! (της Σταυρούλας Δημητριάδη, δασκάλας)

Ο Νικολάκης πήρε μέσα από το παιχνιδόκουτό  του τα αγαπημένα του αυτοκινητάκια και

κάθισε στο χαλάκι του δωματίου του. Τα τσούλησε λίγο, τα κοίταξε και μετά σηκώθηκε, 

πήρεένα χαρτάκι τα τύλιξε και τα έβαλε στην τσάντα του. Πήρε τη σοκολάτα πάνω από 

το γραφείο που του είχε δώσει ο παππούς του και με χαρά την έβαλε μαζί .

Χθες η κυρία τους μίλησε για κάτι παιδάκια που δεν έχουν παιχνίδια, ούτε ρούχα, ούτε

σπίτι. Τους μίλησε για παιδάκια που τα Χριστούγεννα δεν περιμένουν να τους φέρει κανένας δώρα.

Για παιδάκια που έχουν ξεχάσει να χαμογελούν και που η θλίψη έχει φωλιάσει στο βλέμμα και την καρδούλα τους.

Μα γίνεται; Παιδάκι και να μην χαμογελά; Να μην παίζει; Παιδάκι και να μην παίρνει δώρα;

-Ποτέ κυρία; Ρώτησε χαμηλόφωνα ο Νικολάκης.

-Ποτέ Νικολάκη μου! Του απάντησε. Γι’ αυτό κι εμείς θα προσπαθήσουμε να φέρει ο

καθένας ό,τι μπορεί από το σπίτι του ένα παιχνίδι, ένα βιβλίο για να τους δώσουμε χαρά.

Θα κάνω και μια ζωγραφιά! Σκέφτηκε και κάθισε στο γραφείο του. Κι αφού σκέφτηκε λίγο,

ζωγράφισε μία βαρκούλα κι έβαλε μέσα τον εαυτό του και τα παιδάκια αυτά.

-Σίγουρα δεν θα έχουν μπει σε βάρκα ποτέ! Σκέφτηκε. Θα γίνουμε φίλοι και θα

ταξιδέψουμε θα βρούμε την ονειροχώρα εκεί που τα παιδιά ζουν χαρούμενα κι ευτυχισμένα

και θα μείνουμε εκεί! Για πάντα!!! Μαζί με τους γονείς μας!!! Και τις γιαγιάδες μας και τους

παππούδες μας!!! Τους θείους μας και τα ξαδερφάκια μας!!! Όλους τους θέλουμε μαζί!!!

Κι ο Νικολάκης ζωγράφιζε και ζωγράφιζε… και γέμιζε το ένα χαρτί μετά το άλλο γιατί δεν

χωρούσαν όλοι …

Στο τέλος σκεπτικός σταμάτησε… ‘Έχω να βάλω και τους συμμαθητές μου …

Δεν θα κάνω βάρκα!!! Θα ζωγραφίσω τη Γη μας και μέσα έναν ήλιο χαμογελαστό για να

γεμίζει με αγάπη και ζέστη όλες τις καρδιές των ανθρώπων! Μικρών και μεγάλων! Κι απ’ έξω

δυο χέρια που να την αγκαλιάζουν! Για να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά του κόσμου και να τα

προστατεύει! Και μια μεγάλη καρδιά με πολλά χαμόγελα!!!

Γιατί αυτό θέλω! Κάθε καρδούλα να χαμογελάει!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Βίος και μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη κατά τους χρόνους της βασιλείας του μεγάλου διώκτου των Χριστιανών Διοκλητιανού και Μαξιμιανού Ἐρκούλιου (284-305 μ.Χ). Καίσαρας της Μακεδονίας τοποθετήθηκε ο Μαξιμιανός Γαλέριος, ο οποίος εξαπέλυσε αληθινό πόλεμο εναντίoν των Χριστιανών. 

Εκλεκτό μέλος της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων ήταν και ο Άγιος Δημήτριος, ο οποίος προερχόταν από ευσεβείς και επιφανείς γονείς. Είχε δε προικισθεί από τον Θεό με πολλά αγαθά και με πλήθος σωματικών και πνευματικών χαρισμάτων. Η φήμη του έφθασε μέχρι τον βασιλιά Γαλέριο, ο οποίος εκτιμώντας τις αρετές του τον έκανε μέλος της Συγκλήτου της πόλεως και τον διόρισε στρατηγό όλης της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αυθέντη όλης της Ελλάδας.

Ο Άγιος Δημήτριος, ως χριστιανός, κατηχούσε και δίδασκε με ιεραποστολικό ζήλο και με τη φωτεινή παρουσία του τους Θεσσαλονικείς, που τους κατέκλυσε η ειδωλολατρία, οδηγώντας τους προς το Χριστό και την αλήθειά Του. Όταν πληροφορήθηκε ο Μαξιμιανός τη δραστηριότητα αυτή του Αγίου, διέταξε και τον έφεραν ενώπιόν του. Ο Άγιος ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό με συνέπεια να τον οδηγήσουν στη φυλακή, σ’ ένα παλαιό δημόσιο λουτρό δίπλα στο στάδιο, όπου υπέστη πολλές κακουχίες και βασανιστήρια.

Κατά τη διάρκεια αγωνισμάτων στο στάδιο, που διοργάνωναν οι βασιλείς για να διασκεδάζουν με τις θυσίες στα είδωλα, τις αιματοχυσίες και τους φόνους των ανθρώπων, ένας μαθητής του Αγίου Δημητρίου, ο Νέστορας, θέλοντας να δείξει τη δύναμη του αληθινού Θεού πήγε στο λουτρό που ήταν κλεισμένος ο Άγιος, πήρε την ευλογία και την ευχή του Αγίου, βγήκε στο στάδιο και με την επίκληση «Θεέ Δημητρίου βοήθει μοι!» νίκησε τον γιγαντόσωμο και ανίκητο Λυαίο. 

Το γεγονός αυτό προκάλεσε οργή στον βασιλιά, ο οποίος πρόσταξε τους στρατιώτες να πάνε εκεί που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος και να τον φονεύσουν. Οι στρατιώτες τον ελόγχευσαν σε όλο του το σώμα μέχρι θανάτου. Κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί ήλθαν κρυφά στο λουτρό εκείνο και ενταφίασαν το λείψανο στο μέρος στο οποίο μαρτύρησε. Αργότερα στο σημείο αυτό κτίσθηκε ναΐσκος ο οποίος περιλαμβάνει και τον ιαματοφόρο τάφο του Αγίου. 

Ο μαθητής του Αγίου Λούπος, με το δαχτυλίδι και τον μανδύα που πήρε από τον Άγιο κατά την ώρα του μαρτυρίου, ενεργούσε θαύματα πολλά, ώσπου στο τέλος, όταν το έμαθε ο βασιλιάς, τον αποκεφάλισαν και αυτόν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ετελειώθη ο Πανένδοξος Μεγαλομάρτυς, ο Πολιούχος, το μέγα της οικουμένης θαύμα, της Εκκλησίας το ωράισμα, ο πολύς τα πάντα, και θαυματουργός και Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος.

ΠΗΓΗ: https://www.agdimitriosthes.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ιδού, λοιπόν, μια υπέροχη εικόνα της Εκκλησίας του Χριστού!

Πολλές φορές μάς ρωτούν:  «Τι είναι η Εκκλησία του Χριστού;»    «Μπορείτε να μας την παρουσιάσετε σε μια εικόνα, για να την κατανοήσουμε;»

Βεβαίως, θεωρητικά έχουμε τη δυνατότητα να μάθουμε και να κατανοήσουμε τι είναι η Εκκλησία του Χριστού μελετώντας διάφορα εκκλησιαστικά κείμενα. Γι’ αυτό το θέμα μιλούν το Ιερό Ευαγγέλιο, οι Πράξεις και οι Επιστολές των Αποστόλων, καθώς και τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων μας. Υπάρχει, όμως, και μια εικόνα που παρουσιάζει με απλό και κατανοητό τρόπο την Εκκλησία του Χριστού μέσα στο Ιερό και Άγιο Δισκάριο.

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, ο λειτουργός τοποθετεί ορισμένες χαρακτηριστικές μερίδες, οι οποίες προέρχονται από τα πρόσφορα (λειτουργιές), πάνω στο Άγιο Δισκάριο. Μετά την ολοκλήρωση της ακολουθίας της Προσκομιδής, ο χριστιανός μπορεί να δει μπροστά του μια ολοκληρωμένη εικόνα της Εκκλησίας.

Πώς διατάσσονται οι μερίδες πάνω στο Ιερό Δισκάριο;

• Στο κέντρο τοποθετείται ο ΑΜΝΟΣ, ο οποίος στη Θ. Λειτουργία «μεταποιείται» Σώμα Χριστού
• Στα δεξιά του Αμνού τοποθετείται μια τριγωνική μερίδα προς τιμήν της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.
• Στα αριστερά του Αμνού τοποθετούνται τα λεγόμενα ΕΝΝΕΑ ΤΑΓΜΑΤΑ, τα οποία μνημονεύονται με την ακόλουθη σειρά:
1. Οι Παμμέγιστοι Ταξιάρχες και όλοι οι Άγιοι Άγγελοι.
2. Ο ένδοξος Προφήτης και Βαπτιστής του Χριστού, Ιωάννης, και όλοι οι Προφήτες.
3. Οι Άγιοι Απόστολοι.
4. Οι Άγιοι Ιεράρχες.
5. Οι Άγιοι Μάρτυρες και Ιερομάρτυρες.
6. Οι Όσιοι Πατέρες.
7. Οι Άγιοι Ανάργυροι.
8. Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα, καθώς και οι Άγιοι που εορτάζουν την ημέρα εκείνη.
9. Ο Άγιος του οποίου τη λειτουργική ακολουθία ακολουθεί ο λειτουργός, σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη.
• Ακριβώς κάτω από τον Αμνό τοποθετείται η μερίδα του  Επισκόπου της περιοχής.
• Δεξιά και κάτω από τη μερίδα του Επισκόπου τοποθετούνται οι μερίδες των ζώντων πιστών.
• Αριστερά τοποθετούνται οι μερίδες των κεκοιμημένων.
• Στο τέλος, εξάγει τη δική του μερίδα, την οποία τοποθετεί κάτω από τη μερίδα του Επισκόπου, στο όνομα του οποίου τελεί τη Θεία Λειτουργία.

Κατά την ώρα εκείνη, καθώς ο λειτουργός τοποθετεί τις μερίδες της Θεοτόκου, των Αγίων, του Επισκόπου και των πιστών χριστιανών, ζώντων και κεκοιμημένων, εκφωνεί χαμηλόφωνα σχετικούς στίχους από το Ψαλτήριο και μνημονεύει τους πιστούς, εξάγοντας μερίδες από το λεγόμενο "ΚΑΤΑΚΛΑΣΤΟΝ". Πρόκειται για τμήμα του άρτου που προέρχεται από συγκεκριμένο μέρος του προσφόρου, από το οποίο εξάγεται ο Αμνός.

 Όλα γίνονται με ευλάβεια και τάξη. 

Ιδού, λοιπόν, μια υπέροχη εικόνα της Εκκλησίας του Χριστού!

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι μαθητές του 18ου και του 29ου Δημοτικού Σχολείου έκαναν την αγάπη πράξη!

Την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, τα συστεγαζόμενα 18ο και 29ο Δημοτικά Σχολεία Βόλου ολοκλήρωσαν την εθελοντική τους δράση, προσφέροντας στον Σύλλογο «Ο Εσταυρωμένος» σχολικά είδη για τη στήριξη άπορων οικογενειών. Οι μαθητές έκαναν την αγάπη πράξη! Με τη βοήθεια και τη στήριξη των γονέων και των εκπαιδευτικών τους, συγκέντρωσαν γραφική ύλη και άλλα σχολικά είδη, όπως τσάντες, κασετίνες, τετράδια, μολύβια, γόμες, ξύστρες, στυλό, χάρακες κ.ά., με στόχο να στηρίξουν παιδιά που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τη σχολική τους καθημερινότητα. Πρόκειται για μια πράξη αλληλεγγύης, αλλά και για μια υπόσχεση ότι θα βρίσκονται δίπλα σε κάθε συνάνθρωπό τους που έχει ανάγκη. Μια πράξη που θα χαρίσει χαμόγελα ανακούφισης και θα γεμίσει με ελπίδα τις καρδιές πολλών παιδιών. Γιατί κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος! Τα σχολικά είδη παραδόθηκαν την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου στο Κ.Ε.Δ.Α.Β. (Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας) του Συλλόγου, προκειμένου να διανεμηθούν στις άπορες οικογένειες που τα έχουν ανάγκη.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σ.Σ.Κ. Βόλου  ο "Εσταυρωμένος» εκφράζει τις θερμές του ευχαριστίες στους μαθητές, στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς για την αξιέπαινη πρωτοβουλία τους και εύχεται το παράδειγμά τους να ακολουθήσουν και άλλα σχολεία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ ( π. Δημητρίου Μπόκου)

Ο γερο-βοσκός ανακάθισε στο ψηλό κοτρόνι που είχε για

κάθισμα, αγκάλιασε με το βλέμμα του το κοπάδι που έβοσκε

απλωμένο στην καταπράσινη πλαγιά, έβγαλε να φάει κι αυτός το λιτό

του κολατσιό.

Ο περαστικός στάθηκε μπροστά του απορημένος και ρώτησε:

- Ψωμί κι ελιές μονάχα; Στην εποχή μας με τόσα καλά; Και με

τόσο κοπάδι που βλέπω εδώ; Πώς και τη βγάζεις τόσο φτωχικά;

- Μέρα Παρασκευή σήμερα, παιδί μου, απάντησε ήσυχα ο

βοσκός. Δεν χάλασα τη νηστεία μου ποτέ, ούτε και τον καιρό του ’40,

στις παγωνιές, στην πείνα, στην κακουχία, στον πόλεμο. Θα τη

χαλάσω τώρα που δεν μας λείπει τίποτε;

Αυτή ήταν η ανίκητη ψυχή του Έλληνα, η ψυχή του ’40, τότε που

ο χειρότερος εχθρός του δεν ήταν οι σφαίρες, αλλά το κρύο και η

πείνα. «Ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς εκείνη τη χρονιά. Δυστυχώς

ήταν πάρα πολύ κρύο, ήταν πάρα πολλά χιόνια και οι στρατιώτες,

ζώντας μέσα σε τόσο χιόνι συνέχεια, πάθαιναν κρυοπαγήματα».

Τα προκεχωρημένα τμήματα, λόγω της ταχείας προέλασης,

αποκόπτονταν συχνά από τα κέντρα τροφοδοσίας τους μία και δύο

βδομάδες πολλές φορές, χωρίς τροφή και άλλα εφόδια.

Θυμούνται και διηγούνται φριχτά πράγματα οι επιζήσαντες.

«Περπατάγαμε, περπατάγαμε έξι-εφτά μέρες συνέχεια, ούτε φαΐ,

ούτε νερό, ούτε τίποτα… Αυτός που μας έφερνε τα τρόφιμα, ερχόταν

με 10-12 μουλάρια φορτωμένα. Τα ζώα δεν είχανε να φάνε,

ψοφάγανε. Ψόφησαν όλα. Τί να κάνει; Παίρνει λοιπόν ένα τσουβάλι

και βάζει μέσα πέντε κουραμάνες, τσιγάρα, κονιάκ, ελιές, σταφίδες,

όσο μπορούσε να σηκώσει. Περπάταγε, εύρισκε μια μονάδα,

ρωτούσε: Πού είναι το τάδε σύνταγμα; Του λέγανε: Στο τάδε μέρος.

Ώσπου να ’ρθει εκεί, εμείς προχωράγαμε. Έκανε εφτά μέρες να μας

φέρει να φάμε».

«Φορτωθήκαμε τις κάσες, τα πυρομαχικά, και δώστου λοιπόν

πάλι, φτάσαμε στην Π… Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Ο

εφοδιασμός είχε κοπεί τελείως. Πείνα και τίποτε άλλο. Σαν

Χριστούγεννα που ήταν, ο λοχαγός μάς έδωσε ένα κομμάτι ψωμί όσο

είναι το αντίδωρο και ένα κομμάτι χαλβά, κι αυτό σαν αντίδωρο. Και

ένα μικρό κουτί σολομό, είχε μέσα ένα ψαράκι. Αυτή ήταν η

τροφοδοσία μας για 15 μέρες».

Μα η πείνα δεν ήταν το μόνο κακό. Είχε σύμμαχο το κρύο. Τα

άρβυλα των στρατιωτών έλειωναν, χωρίς να υπάρχει τρόπος

αντικατάστασης. Περπατούσαν ξυπόλυτοι στα χιόνια. Τα

κρυοπαγήματα ήταν στην ημερήσια βάση. Οι πιο πολλοί έχασαν τα

πόδια τους. «Το πώς αντέξαμε και γυρίσαμε πίσω, μόνο ο Θεός το

ξέρει».

«Φεύγανε τα πέταλα από κάτω, έφευγε η σόλα και πατάγανε στα

χιόνια γυμνά τα πόδια και όπου πατάγανε, έβλεπες αίμα στις

πατημασιές. Είχανε σκάσει τα πόδια από κάτω και όλοι παθαίνανε

κρυοπαγήματα».

«Είχα τρία ζευγάρια κάλτσες, σόλα από κάτω δεν υπήρχε. Είχανε

λειώσει… Και πήγαμε μέχρι το Τεπελένι, από κάτω δεν υπήρχε στο

ποδάρι τίποτα. Τρία ζευγάρια κάλτσες από τους αστραγάλους και

πάνω, κάτω δεν υπήρχε τίποτε, λειώσανε και δεν είχαμε παπούτσια…

Με βάλανε στο κρεβάτι, έρχεται ο γιατρός, κοιτάει τα πόδια,

τράβηξε να βγάλει τη γάζα, η γάζα είχε κολλήσει επάνω. Παίρνει μια

λαβίδα και τραβάει και φεύγουν και τα πέντε δάχτυλα πάνω στη

λαβίδα».

Μόνο η ψυχή που έχει πίστη στον Θεό και γαλουχείται με την

ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας, αντέχει σε τέτοιες, όντως

ανυπέρβλητες, δοκιμασίες.

Απέμεινε τίποτε από αυτά σε μας, την καλομαθημένη γενιά,

σήμερα;

Τί θα κάνουμε άραγε, αν μας τύχουν παρόμοια;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’

"Ο Χριστός στη χώρα των Γαδαρηνών. 

Και οι μεν δαίμονες Τον αναγνωρίζουν και ζητούν να πάνε στους χοίρους και πέφτουν στη θάλασσα. 

Οι κάτοικοι των Γαδάρων δεν Τον θέλουν κοντά τους. 

Άλλαξε τα πράγματα, έφερε την ειρήνη και αυτοί είχαν μάθει να ζούνε με τη βία. 

Και ο θεραπευμένος ζητάει να πάει μαζί Του, γιατί ξέρει ότι άλλαξε η ζωή του. 

Ο Χριστός φέρνει την ειρήνη, την αληθινή ειρήνη και ό,τι είναι δαιμονικό, φεύγει. 

Και όποιος θέλει και αναζητά τη βία, παραμένει αμετακίνητος στην άρνηση του Χριστού. 

Και όποιος θέλει την ειρήνη, αγαπάει τον Χριστό. 

Στην εποχή μας, μεγάλη η βία και πάλι. Άραγε, τι στάση θα κρατήσουμε; 

Ποιό θα είναι το δικό μας ερώτημα; 

Τελικά θα ζητήσουμε, όπως ο θεραπευμένος νέος, "Πάρε με μαζί Σου!". 

Κι όμως ο Χριστός, ναι, τον δέχεται, αλλά του λέει: "Πήγαινε να πεις αυτό που έγινε, τό'χουν ανάγκη οι άνθρωποι". 

Να και η αποστολή! 

Να φέρουμε -όσοι αγαπάμε τον Χριστό- το άγγελμα της ειρήνης σε όλους τους ανθρώπους."

........................................................

Παρακολουθήστε το σύντομο βιντεάκι που ετοίμασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, για την Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά.

 

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/embed/vrob9bRCL84 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ευεργεσία του περιπάτου και η δύναμη της σιωπής

Το βάδισμα σε ίσιο δρόμο είναι μια καλή και αναγκαία άσκηση για όλους, αλλά κυρίως για τους ηλικιωμένους. Ασφαλώς, οι νεότεροι μπορούν να ανεβαίνουν με σχετική ευκολία σε ανώμαλους δρόμους, σε μεγάλες ανηφοριές και κατηφοριές, σε μονοπάτια του δάσους, ακόμη και σε δύσκολες και πετρώδεις διαδρομές. Εμείς, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, πρέπει να προτιμούμε τον ίσιο δρόμο.

Επειδή μου αρέσει το περπάτημα και το θεωρώ απαραίτητο για λόγους υγείας, επιλέγω κάποιες διαδρομές, κυρίως μέσα στην πόλη ή, καλύτερα, γύρω απ’ αυτήν. Το "κορδόνι" στο λιμάνι του Βόλου το προτιμούν πολλοί συμπολίτες μας.

Κατά τη διάρκεια της άσκησής μου, συναντώ πολλούς ανθρώπους που περπατούν με γοργό ή χαλαρό βηματισμό. Κάποιοι φορούν ακουστικά για να ακούν κάποιο είδος μουσικής, ενώ άλλοι έχουν ανοιχτό το τρανζίστορ, για να παρακολουθούν κάποια εκπομπή που μεταδίδει το ραδιόφωνο.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή είναι υπέροχο να σιωπήσεις, να αφήσεις το βλέμμα σου να ταξιδέψει μακριά, προς τον ορίζοντα, τα βουνά και τη θάλασσα, να παρατηρήσεις τη θάλασσα και τα ψάρια, τα πουλιά, τα ζώα, τα έντομα, και τον γαλανό ουρανό. Έτσι θα ξεκουραστείς, θα ηρεμήσεις, θα χαρείς και θα ακούσεις τη φωνή ολόκληρης της δημιουργίας να μιλά και να δοξολογεί τον Πλάστη και Δημιουργό.

Κι αν συνδυάσεις όλα αυτά με την ευχούλα, δηλαδή με το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ή το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», τότε η ψυχή σου θα γίνει ένα γλύκισμα! Κάνε μια προσπάθεια και θα δεις. Έχουμε ανάγκη από την εύγλωττη σιωπή, από το βύθισμα στον έσω άνθρωπο και από την προσευχή. Αυτό είναι το φάρμακο που μας βοηθά να απομακρυνθούμε από τον εξωτερικό και τον εσωτερικό θόρυβο του κόσμου, να ξαναβρούμε την ειρήνη της ψυχής μας και να αφουγκραστούμε τη φωνή του Θεού μέσα μας.

π. Θεόδωρος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ