Βλέποντας την πόλη από ψηλά... (Σκέψεις)

Ο Βόλος και ένα μικρό τμήμα του Παγασητικού κόλπου.

* * * 

Σήμερα, το βουνό των Κενταύρων, από την ανατολική του πλευρά ήταν μέσα σε πυκνή ομίχλη. Παντού σκοτεινιά. Δεν έβλεπες καθαρά ούτε το δρόμο ούτε και τη φύση: δένδρα, φυτά, ζώα κ.α. 

Κι όμως, το Πήλιο, από τη δυτική του πλευρά, ήταν λουσμένο μέσα στο φως του ήλιου. Όλα ήταν φωτεινά και καθαρά...

Σκέφτηκα πως το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας. Μπορεί σε κάποιους τομείς της καθημερινότητάς μας να νοιώθουμε δυσφορία και σε κάποια άλλη πλευρά της ζωής μας να χαιρόμαστε το καθετί.

 Όπου κυριαρχεί ο ήλιος της δικαιοσύνης (ο Χριστός) αλλάζει η όλη ψυχολογία μας ακόμη και μέσα σε δοκιμασίες. 

Βγήκα από το αυτοκίνητό μας, για να χαρώ την υπέροχη θέα. Να ατενίσω την πόλη που μας φιλοξενεί. Από τη μια πλευρά ο Παγασητικός με τα ήρεμα νερά του και από την άλλη η πόλη του Βόλου λουσμένη στο φως του ζωογόνου ήλιου! Μπορούσες να διακρίνεις ακόμη και λεπτομέρειες! Λόγω της μεγάλης απόστασης δεν ακούγονταν οι θόρυβοι και δεν διέκρινες την κίνηση των αυτοκινήτων και των ανθρώπων. Όλα ήταν ήσυχα και όμορφα κάτω από το καταγάλανο ουρανό.

Εκείνη τη στιγμή που χαιρόμουνα τη θέα της πόλης, είπα στον Κύριο:

-Θεέ μου, με πόση σοφία δημιούργησες τη γη και όλα όσα βρίσκονται πάνω της!

-Εσύ, με τον φωτισμό του Αγ. Πνεύματος καθοδήγησες τους ανθρώπους να γίνουν συνδημιουργοί Σου. 

-Η αγάπη Σου και η φιλανθρωπία Σου προσφέρονται σε κάθε άνθρωπο χωρίς διακρίσεις, είτε αυτός πιστεύει και υπακούει σε Σένα, είτε Σε περιφρονεί και δεν Σε υπολογίζει.

-Άραγε, πόσοι άνθρωποι της πόλης μας πονούν αυτή τη στιγμή!

-Πόσες ψυχές αναχωρούν για τον ουρανό!

-Πόσα παιδιά δακρύζουν εξ αιτίας του χωρισμού των γονιών τους!

-Πόσες προσευχές αναπέμπονται σε Σένα Κύριε και Θεέ μας!

-Πόσοι ασθενείς αγωνιούν για την πορεία της υγείας τους!

-Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στο κρεββάτι του πόνου και πόσοι άλλοι τους διακονούν!

-Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στους χώρους της διακονίας και της εργασίας τους και κοπιάζουν για το κοινωνικό σύνολο!

-Πόσοι, πόσοι, πόσοι...

-Εγώ, όλα αυτά, τα φαντάζομαι βλέποντας την όμορφη εικόνα της πόλης μας χωρίς να μπορώ να γνωρίζω ακριβώς το τι συμβαίνει στις γειτονιές της, στα ιδρύματά της, στα σχολεία της κ.α.

-Εσύ, Κύριε, τα βλέπεις ΟΛΑ, με κάθε λεπτομέρεια.  Γνωρίζεις το όνομα κάθε κατοίκου, τον πόνο ή τη χαρά του, τις καλοσύνες του και τις  αδικίες του, τα καλά του έργα και τις αμαρτίες του!    

-Εσύ, Θεέ μου, γνωρίζεις ακόμη και τους λογισμούς του κάθε πλάσματός Σου. 

-Εσύ, Κύριε, μας έδωσες ΟΛΑ αυτά τα όμορφα και χρήσιμα πράγματα με απλοχεριά, αγάπη και πατρική στοργή. 

-Κι εμείς, Θεέ μου, οι αχάριστοι και αγνώμονες, νομίζουμε πως όλα πάνω στη γη είναι καρπός της δικής μας εξυπνάδας!

-Συγχώρησέ μας, Κύριε...  

-Είναι όμορφη η πόλη μας, Θεέ μου, και την επισκέπτονται πολλοί για να θαυμάσουν τα κάλλη της,.. 

-Όμως, τι κρίμα, που πίσω απ' όλ' αυτά τα σπουδαία δεν βλέπουμε ΕΣΕΝΑ, τον Πατέρα, τον Πλάστη και Δημιουργό μας!   

-Συγχώρησέ μας, Κύριε... 

                                                                                                                                                             π. Θ.