Σήμερα, πόσοι έχουν αυτό το αγαθό;

Βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Οι περισσότεροι άνθρωποι κουρνιάζουν τα κρύα βράδια στο σπιτικό τους και χαίρονται την θαλπωρή της οικογένειας. Κοντά στο αναμμένο τζάκι και στα σύγχρονα θερμαντικά σώματα νοιώθουν υπέροχα. Δεν τους επηρεάζουν οι άσχημες καιρικές συνθήκες, όπως το κρύο, το χιόνι, η βροχή, ο αέρας κ.α. 

Κι όμως, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι συνάνθρωποι που δεν έχουν όλες αυτές τις ανέσεις. Άλλοι δεν έχουν χρήματα για να αγοράσουν καύσιμη ύλη. Μερικοί δεν έχουν στέγη και βρίσκουν απάγκιο σε κάποια παλαιά κατοικία ή σε μια ξύλινη παράγκα.

Έχουμε δει αναγκεμένους ανθρώπους να κατοικούν σε ένα μικρό οίκημα παλιού λατομείου ή σε κάποια γωνιά ενός μεγάλου και εγκαταλελειμμένου εργοστασίου της πόλης μας και άλλοι σε αυτοσχέδιες και πρόχειρες με χαρτόνια κατασκευές-κατοικίες κ.λ.π. 

Θυμάμαι τον Γιάννη -που τώρα βρίσκεται στους ουρανούς- που ενώ ήταν ασθενής, κατοικούσε σ' ένα μεγάλο και παλιό μηχανουργείο του Βόλου, απέναντι από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης μας. Τον επισκέφθηκα στο χώρο του και είδα τις άθλιες συνθήκες που ζούσε. Είδα τους αρουραίους να κυκλοφορούν άφοβα γύρω από κατασχισμένο στρώμα του. Για να ζεσταίνεται και να φωτίζει τη γωνιά του χρησιμοποιούσε κεριά και ένα μικρό γκαζάκι... Πέθανε εγκαταλελειμμένος απ' όλους τους συγγενείς του... δαγκωμένος στα πόδια από τους συγκατοίκους τους, τα ...ποντίκια!!!

Πόσες φορές θυμηθήκαμε αυτούς τους συνανθρώπους μας;

Πόσες φορές είπαμε ένα "Κύριε ελέησον" γι' αυτούς;

Πόσες φορές τους στηρίξαμε προσφέροντας κάτι από τον ατομικό ή το οικογενειακό μας κορβανά; 

Κι όμως, 

όλοι αυτοί είναι αδέλφια του Χριστού και δικά μας.

Κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι...

π. Θ. Μ.