ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ (π .Δημητρίου Μπόκου)

Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρί-

σκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα

του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη.

Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδι-

κών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η

επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.

Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. Γι’

αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον

αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτο-

πλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι

του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της

Τυρινής). Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επι-

στροφής στον Παράδεισο;

Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων, 600

σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια

του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατε-

δαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρ-

πολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά

του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του

πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Ένας θαυμάσιος ψαλμός περιγράφει τον βαθύ πόνο των εξορί-

στων Ιουδαίων: «Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και ε-

κλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών». Στις ιτιές τους κρεμάσαμε

τα μουσικά μας όργανα, γιατί εκεί μας ζήτησαν οι απαγωγείς μας να

τραγουδήσουμε, να ψάλουμε από τα άσματα της Σιών. Μα πώς να ψά-

λουμε «την ωδήν Κυρίου» σε ξένη χώρα; Αν σε λησμονήσω, Ιερουσα-

λήμ, να παραλύσει το δεξί μου χέρι. Να κολλήσει η γλώσσα μου στον

λάρυγγά μου, αν σε ξεχάσω, αν δεν προτάξω την Ιερουσαλήμ ως κο-

ρυφαία μου χαρά (Ψαλμ. 136).Την ίδια και μεγαλύτερη νοσταλγία 

ένιωθε ο εξόριστος Αδάμ για τον Παράδεισο.

Μα το μεγάλο ερώτημα είναι, τί μένει τώρα από την επιθυμία ε-

κείνη; Όντως με τους αιώνες κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο άνθρω-

πος συμβιβάστηκε τελικά με τη γη. Ατόνησε βαθμηδόν ο ουράνιος πό-

θος του, εξανεμίστηκε, έσβησε. Πατρίδα του έγινε πλέον η γη, την αγά-

πησε. Θέλει να ζει αιώνια σ’ αυτήν. Δεν θυμάται σχεδόν την πρώτη πα-

τρίδα του, μα ούτε και πιστεύει πια πολύ σ’ αυτήν. Η επιδίωξη μιας κα-

λής ζωής επί της γης, μιας επίγειας παντοδυναμίας και αθανασίας, είναι

το απόλυτο όνειρό του.

Γι’ αυτό έρχεται ο Χριστός και προειδοποιεί: «Προσέχετε, μήποτε

βαρηθώσιν υμών αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιωτι-

καίς» (Λουκ. 21, 34). Είναι κορυφαία χαρά για μας η ανάμνηση της 

ποθεινής ουράνιας πατρίδας μας;

Αν σβήσει μέσα μας η νοσταλγία μας γι’ αυτήν, μια μέρα θα χά-

σουμε και τα εδώ και τα εκεί ξαφνικά.