Ο παλιός μύλος του νησιού παραμένει... άεργος

Καθόμουν στην άκρη μιας ακροθαλασσιάς και παρατηρούσα με θαυμασμό (επί πολύ ώρα) ένα υπέροχο παλιό κτίσμα, το οποίο στα παλιά χρόνια λειτουργούσε ως μύλος του νησιού. Εκεί οι νησιώτες άλεθαν το σιτάρι τους, που το μετέφεραν μικρά φορτηγά πλοία από το Βόλο και την Εύβοια. Έκαναν το κουμάντο τους  για να έχουν στις αποθήκες τους όλο το χρόνο αλεύρι. Ο παραδοσιακός αυτός ανεμόμυλος είναι χτισμένος από πέτρα με κυλινδρικό σχήμα και διαθέτει μια ξύλινη περιστρεφόμενη σκεπή, την οποία οι μυλωνάδες γύριζαν χειροκίνητα με τη βοήθεια μιας μακριάς δοκού (του τιμονιού) για να ευθυγραμμίσουν τα πανιά με τη φορά του αέρα. 

    Σήμερα, το κτίριο είναι ανακαινισμένο και στέκει όρθιο, παρά τα χρονάκια του. Ο παραδοσιακός αυτός ανεμόμυλος ή πυργόμυλος ή ξετροχάρης υπάρχει μεν, αλλά χωρίς τα αναγκαία πανιά που είναι απαραίτητα για να λειτουργήσει με τη δυνατή πνοή του βοριά.  Παραμένει πολλές δεκαετίες ακίνητος. 

    Έκλεισα τα μάτια μου και φανταζόμουν τα καΐκια να ξεφορτώνουν την πραμάτεια τους και οι εργάτες να κουβαλούν στην πλάτη τους τα τσουβάλια με το σιτάρι και να τα ανεβάζουν βαδίζοντας στο μικρό μονοπάτι που οδηγούσε στις αποθήκες του μοναδικού μύλου του νησιού.

    Σκέφτηκα πως το ίδιο συμβαίνει και με μας τους ανθρώπους, όταν παραμένουμε άεργοι πνευματικά. Μπορεί η εξωτερική μας εικόνα να μη δείχνει την εσωτερική μας πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται από τη ραθυμία και την τεμπελιά, γιατί εσωτερικά ο "ανεμόμυλος" της ψυχής μας δε λειτουργεί, γιατί η πνοή του Παναγίου Πνεύματος δεν αξιοποιείται όπως πρέπει από μας. Κατεβάσαμε τα "πανιά" από τον "ανεμόμυλο" του νου και της ψυχής. Αυτή εσωτερική μας αεργία μας στερεί τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος και παραμένουμε πνευματικά νεκροί.

    Αν θέλουμε να αρχίσει και πάλι 

να λειτουργεί θεάρεστα ο εσωτερικός πνευματικός μας κόσμος

τότε χρειάζεται να επισκεφτούμε το ιερό εξομολογητήριο 

για να μας βοηθήσει η χάρη του Θεού 

για να ... "πάρουμε μπροστά".