Με αυθόρμητο χαμόγελο τριάντα δύο... οδόντων!!!

Πολλές φορές, συναντώ στο προαύλιο του ναού, κυρίως ηλικιωμένους, οι οποίοι καλημερίζουν γνωστούς και αγνώστους με γλυκά λόγια και μ' ένα απέραντο και γλυκό χαμόγελο.

Ακριβώς, αυτή η κίνηση, τα λόγια και το χαμόγελο, εκφράζουν ανθρώπους του Χριστού και της Χάριτός Του. Ευτυχώς που δεν έλλειψαν από τη ζωή μας αυτοί οι ευλογημένοι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι έχουν χάρισμα και δεν το γνωρίζουν. Το πανάγιο Πνεύμα, όταν σκηνώσει μέσα σου, αλλάζει όλο τη είναι σου  και γίνεσαι αιτία χαράς και ειρήνης και στους ανθρώπους που σε προσεγγίζουν 

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, όταν έβλεπε έναν άνθρωπο στο δρόμο του, αναφωνούσε: "Χριστός Ανέστη, χαρά μου". Και αυτό, είναι φυσικό πράγμα για τους ευσεβείς χριστιανούς, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, αφού βλέπουν τον άλλο ως τον παράδεισό τους και όχι ως την... κόλασή τους. 

Συνήθως, στην καθημερινή μας ζωή, συναντούμε ανθρώπους μελαγχολικούς, με σκυμμένο το κεφάλι, αμίλητους και χωρίς διάθεση να σου ανταποδώσουν το χαιρετισμό σου:  "καλημέρα". Περνάς απαρατήρητος λες και είσαι αόρατος!!! 

Δεν πειράζει, αδελφοί και φίλοι. Ας είναι οι άλλοι άνθρωποι-αδελφοί όπως θέλουν και αισθάνονται. Εμείς δε θα τους κρίνουμε, γιατί τους αποδεχόμαστε όπως είναι.  Πρέπει να δείχνουμε κατανόηση για κάθε περίπτωση και να ευχόμαστε να έχουν όλοι τη χάρη του Θεού. Εμείς, ας καλημερίζουμε τους άλλους, ας ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό τους, και αν μπορούμε, να χαμογελούμε. Η χαρά  είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαθητών του Χριστού.