Όταν ξεσπούν άγρια κύματα...

Όταν τα κύματα χτυπούν ανελέητα πάνω στα βράχια, δημιουργείται μια φανταστική εικόνα με τους αφρούς που εκτινάζονται. Βεβαίως, εκείνη την ώρα τρέχουν κάποιοι φυσιολάτρες να φωτογραφήσουν το γεγονός για να το χαρούν όταν βρεθούν μόνοι στην οικεία τους, αλλά και να το δείξουν στους φίλους τους.

    Κι όμως, αν βρεθείς εκείνη την ώρα στη θάλασσα, ως ναυαγός, θα διαπιστώσεις εκ του σύνεγγυς πως δεν υπάρχει πιο οδυνηρό πράγμα να σε ωθούν  με ορμή τα κύματα στα βράχια και μάλιστα ανελέητα. 

    Αυτό συμβαίνει και στην πνευματική μας ζωή. Πολλές φορές βρισκό-μαστε στο φουρτουνιασμένο πέλαγος της ζωής και παλεύουμε με τα κύματα των πολλών μας δοκιμασιών, όπως των ασθενειών, των διαφόρων και έντονων πειρασμών, αλλά και των παθών μας. Εκείνες τις δύσκολες περιστάσεις θα πρέπει να καλούμε τον Κύριο σε βοήθεια για να μην πέσουμε πάνω στα βράχια της απόγνωσης και της απελπισίας.

-"Κύριε σώσε με, χάνομαι",

φώναξε στο Χριστό ο Απόστολος Πέτρος, όταν τον καλούσε σε βοήθεια, τη στιγμή που βυθιζόταν μέσα στα αγριεμένα κύματα Έτσι κι εμείς, νομίζουμε μερικές φορές ότι ο Χριστός είναι μακριά μας. Αλλά είναι πάντοτε κοντά μας και το χέρι Του μας φτάνει. Άπλωσε ο Κύριος το χέρι Του, τον έπιασε και του είπε: -Ολιγόπιστε γιατί φοβήθηκες; Το ίδιο λέγει ο Χριστός και σε μας, όταν νομίζουμε πως χανόμαστε. Αυτά να σκεπτόμαστε κι εμείς, όταν βλέπουμε τα αφρισμένα κύματα γύρω μας να προσπαθούν να μας ρίξουν στα... βράχια της απελπισίας...