«Τα σκουπίδια της ψυχής και η δύναμη της μετάνοιας»,

Είναι αλήθεια πως ο νους και η καρδιά του ανθρώπου μπορούν να σκοτισθούν και να μολυνθούν πνευματικά από τους εμπαθείς λογισμούς, όταν αυτός τους αποδέχεται και συγκατατίθεται σε αυτούς, από τις αμαρτωλές επιθυμίες, τα πάθη και τις ποικίλες μορφές αμαρτωλής εξάρτησης. Δεν είναι, βέβαια, κάθε λογισμός αμαρτία· εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η στάση που κρατούμε απέναντί του, αν γίνει δικός μας λογισμός και το κατά πόσον του επιτρέπουμε να κυριαρχήσει μέσα μας. Αν μπορούσαμε να δούμε με τα μάτια μας την πραγματική κατάσταση της ψυχής μας, ίσως να διαπιστώναμε με πόση ανάγκη έχουμε την κάθαρση, τη μετάνοια και τη χάρη του Θεού.

Στην καθημερινή μας ζωή υπάρχουν εικόνες που μπορούν να μας προβληματίσουν και να μας διδάξουν σημαντικές πνευματικές αλήθειες. Ο καθένας μας φροντίζει, όσο μπορεί, να διατηρεί καθαρό το σπίτι του, το σώμα του και την ενδυμασία του. Η καθαριότητα απαιτεί κόπο, επιμέλεια, συνέπεια και διάκριση. Δεν αδιαφορούμε για όσα μπορούν να αλλοιώσουν την εικόνα του εξωτερικού μας χώρου· πόσο περισσότερο, λοιπόν, οφείλουμε να ενδιαφερόμαστε για την κατάσταση του εσωτερικού μας ανθρώπου, για τον νου, την καρδιά και τη συνείδησή μας!

Αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν μέσα μου καθώς έκανα τον περίπατό μου στην παραλία και αντίκριζα τη θλιβερή εικόνα που δημιουργούσε η συσσώρευση απορριμμάτων: πλαστικά μπουκάλια, χαρτιά, αποτσίγαρα και τόσα άλλα αντικείμενα, για την απόρριψη των οποίων υπάρχουν οι ειδικοί κάδοι του Δήμου. Η αδιαφορία για την καθαριότητα του δημόσιου χώρου αποτελεί μια κακή συνήθεια που δικαιολογημένα μας προβληματίζει. Ωστόσο, η εικόνα αυτή μπορεί να γίνει και αφορμή για έναν βαθύτερο πνευματικό προβληματισμό.

Όπως δεν είναι σωστό να αφήνουμε τα σκουπίδια να συσσωρεύονται στο φυσικό περιβάλλον, έτσι δεν πρέπει να επιτρέπουμε να συσσωρεύονται μέσα μας οι εμπαθείς λογισμοί, η κακία, η μνησικακία, ο φθόνος, η υπερηφάνεια και κάθε τι που απομακρύνει την καρδιά μας από τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Η πνευματική ζωή απαιτεί διαρκή εγρήγορση, αυτογνωσία, προσευχή και αγώνα. Προπάντων, απαιτεί ταπείνωση, ώστε να αναγνωρίζουμε τα σφάλματά μας και να μην εφησυχάζουμε μπροστά στις αδυναμίες μας.

Η κάθαρση της ψυχής, όμως, δεν είναι έργο αποκλειστικά της δικής μας προσπάθειας ούτε αποτέλεσμα μιας απλής εξωτερικής τακτοποίησης. Είναι καρπός της μετανοίας και της συνεργίας μας με τη χάρη του Θεού. Με ειλικρινή μετάνοια, προσευχή και συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ιδιαίτερα με το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και τη Θεία Ευχαριστία, ο άνθρωπος αγωνίζεται να θεραπεύσει τις πληγές της αμαρτίας και να ανακαινίσει την ύπαρξή του.

Ο Θεός δεν μας καλεί απλώς να φαίνεται καθαρή η ζωή μας εξωτερικά, αλλά να καθαρίζεται και να φωτίζεται η καρδιά μας, ώστε να γίνεται κατοικητήριο της χάριτός Του. Ας μη φροντίζουμε, λοιπόν, μόνο για την καθαριότητα του περιβάλλοντος χώρου μας, αλλά ας μεριμνούμε καθημερινά και για την πνευματική καθαρότητα του έσω ανθρώπου. Γιατί η ψυχή που μετανοεί με ειλικρίνεια, ταπεινώνεται και στρέφεται προς τον Χριστό μπορεί, με τη χάρη Του, να ανακαινισθεί και να λάμψει με το φως της αγάπης Του...

π. Θεόδωρος