Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ (π. Δημητρίου Μπόκου)

ΟΙ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΟΙ

Πορευόμενος πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα κάποτε ὁ Χριστὸς διὰ μέσου

τῶν ὁρίων Γαλιλαίας καὶ Σαμάρειας, πέρασε ἀπὸ ἕνα χωριὸ ὅπου

συναντήθηκε καθ΄ ὁδὸν μὲ δέκα λεπρούς. Ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὴν

ἀνθρώπινη κοινωνία οἱ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι, τοῦ φώναξαν δυνατὰ

ἀπὸ μακριὰ νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Καὶ ὁ Χριστός, ἐλεήμων καὶ

φιλάνθρωπος, τοὺς θεράπευσε (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ).

Τὸ φαινόμενο τῆς λέπρας ἦταν τεράστιο πρόβλημα στὶς

παλιότερες ἐποχές. Πέρα ἀπὸ τὴν τραγικότητα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρχε

καὶ τὸ ἀκόμη ὀξύτερο πρόβλημα τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Οἱ

λεπροὶ δὲν εἶχαν θέση κοντὰ στοὺς συνανθρώπους τους. Δὲν εἶχαν

τὴν παρηγοριὰ τῆς ἀνθρώπινης συμπαράστασης.

Ἀκόμη καὶ ὁ ἀδάμαστος Ἰώβ, ὅταν κορυφώθηκαν οἱ

πρωτόγνωρες δοκιμασίες του μὲ τὴ φοβερὴ ἀσθένεια (κάτι σὰν

λέπρα) ποὺ τὸν ἔπληξε ὁλοσώματο καὶ τὸν ἀπομόνωσε ἀπὸ τὴν

κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, λύγισε. Ἦταν τόσο οἰκτρὴ ἡ κατάστασή

του, ποὺ ὅταν τρεῖς βασιλιάδες φίλοι του πῆγαν νὰ τὸν

παρηγορήσουν καὶ εἶδαν «πόρρωθεν», ἀπὸ μακριά, σὲ τί χάλι εἶχε

καταντήσει, ἀρχικὰ δὲν τὸν γνώρισαν κἄν. Κατόπιν ἔβγαλαν μεγάλη

κραυγή, ἔκλαψαν, ἔσκισαν τὶς πολυτελεῖς τους στολές, ἔριξαν χῶμα

πάνω στὰ κεφάλια τους, πένθησαν. Ἑφτὰ μέρες καὶ ἑφτὰ νύχτες

στάθηκαν μπροστά του ἄφωνοι ἐντελῶς, σοκαρισμένοι στὸ ἔπακρο

ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς τραγωδίας. Γιατὶ ἡ πληγὴ τοῦ Ἰώβ, ἡ ὅλη του

δοκιμασία, ἦταν ὄντως «μεγάλη σφόδρα».

Μπροστὰ στὴ στάση τους αὐτὴ λύγισε τότε καὶ ὁ Ἰώβ. Ἄνοιξε τὸ

στόμα του καὶ καταράστηκε τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε. «Μακάρι νὰ μὴν

εἶχε ὑπάρξει ἡ μέρα ἐκείνη ποὺ γεννήθηκα καὶ ἡ νύχτα ἐκείνη ποὺ εἶπαν:

Νά, γεννήθηκε ἀγόρι… Γιατί νὰ μὴν εἶχα πεθάνει στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας

μου; Γιατί νὰ μὴ χανόμουν ἀμέσως τὴ στιγμὴ ποὺ βγῆκα ἀπ’ αὐτήν;

…Γιατί νὰ βλέπουν τὸ φῶς αὐτοὶ ποὺ θὰ περάσουν μιὰ ζωὴ γεμάτη

πίκρες; Γιατί νὰ ζοῦν αὐτοὶ ποὺ ἡ ζωή τους θὰ εἶναι γεμάτη ὀδύνες;

…Οὔτε εἰρηνεύω, οὔτε ἡσυχάζω, οὔτε ἀναπαύομαι. Ἦλθε πάνω μου

ὀργὴ Θεοῦ»… (Ἰὼβ 3).

Κραυγὲς καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα τοῦ κάθε πονεμένου

ἀνθρώπου! Οἱ τρεῖς φίλοι του, ἀντὶ νὰ τὸν παρηγορήσουν, τὸν

πλήγωσαν τελικὰ περισσότερο μὲ τὰ λόγια τους, ἴσως ἄθελά τους.

Ὥσπου ἐπενέβη τελικὰ ὁ Θεὸς καὶ ἔβαλε τὰ πάντα στὴ θέση τους.

Ἡ λέπρα σήμερα δὲν ἀποτελεῖ πιὰ πρόβλημα ὅπως παλιά.

Ἀντιμετωπίζεται ἰατρικά. Παραμένει ὅμως τὸ πρόβλημα τῆς

ἀπομόνωσης, πιθανὸ συνακόλουθο γιὰ πολλοὺς ἀσθενεῖς πάσης

φύσεως. Συνήθως ἀπὸ δική μας ἀδιαφορία, ἄλλοτε ὅμως καὶ γιὰ

λόγους ὑγειονομικούς, ἐνίοτε ὑπερτιμημένους, ὁ ἀσθενὴς

ἀπομονώνεται. Θεωρεῖται ἐπικίνδυνος. Ἀπόβλητος. Ἀποκόπτεται ἀπὸ

τὴ συμπάσχουσα συντροφιὰ τῶν οἰκείων του. Μόνος διέρχεται τὸ

ὀδυνηρὸ στάδιο τῆς ἀσθένειας. Μόνος ὁδεύει καὶ πρὸς τὸν θάνατο,

χωρὶς τὴν ἐνισχυτικὴ συμπαράσταση τῶν ἀγαπημένων του.

Κατάμονος ἀποτίθεται κάποιες φορὲς καὶ στὸν τάφο, σὲ σάκκο

φιμωμένος ἀπορριμματικό, βδελυκτὸ ἀπόρριμμα καὶ ὁ ἴδιος, χωρὶς

τὴν παρουσία φίλων καὶ συγγενῶν.

Πράγματα ὅλ’ αὐτὰ ποὺ τὰ βιώσαμε καὶ θὰ τὰ βιώνουμε πλέον

κατὰ κόρον, ὑποταγμένοι, ὑποχρεωμένοι καὶ καθοδηγούμενοι ἀπὸ

μακρὰν κατευθυνόμενες πολιτικὲς σκοπιμότητες, ποὺ τώρα ἔχουν τὸ

θράσος νὰ ἐνδύονται ἀδίστακτα, ἀλλὰ καὶ ἀναίσχυντα τὸ προσωπεῖο

τῆς ἰατρικῆς δεοντολογίας.

Ὁ ἄρρωστος ὅμως ἐπιμένει νὰ μᾶς ζητάει κοντά του. Μᾶς θέλει

συνοδίτες του στὴν ἀγωνιώδη πορεία του «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου»,

συγκοινωνοὺς στὸν πόνο, τὸν στεναγμό, τὴν ὀδύνη του.