-Γιαγιά γιατί ανάβουμε το καντήλι; (Για τους μικρούς μας φιλους)

       Το καντηλάκι μπροστά στις εικόνες.

-Δροσούλα! Άνοιξε την πόρτα! Είναι σκοτάδι! Δεν βλέπω τίποτα! ακούστηκε η φωνή

του Ραφαήλ κατατρομαγμένη. Μόλις είχε τελειώσει τα Αγγλικά του.

-Φοβιτσιάρη! Του είπε ανοίγοντας την πόρτα και τον αγκάλιασε.

-Γιατί δεν έχουμε ρεύμα;

-Έγινε διακοπή πριν από λίγο! Ευτυχώς έχουμε το φως από το καντηλάκι!

-Καλώς τον! Είπε η γιαγιά κρατώντας δύο μεγάλα κεριά στα χέρια της.

Ελάτε καλά μου, θα ανάψουμε τα κεριά μέχρι να έρθει το ρεύμα!

-Τέλεια! Είπε ο Ραφαήλ που τώρα ένιωθε καλύτερα. Θα κάνω και με τα χέρια μου

σκιές στον τοίχο κι εσείς θα βρίσκετε τι είναι!

-Αυτό το έπαιζα κι εγώ όταν ήμουν μικρή! Είπε η γιαγιά ανάβοντας τα κεριά. Τότε οι

σκιές από τις φλόγες άρχισαν να χορεύουν στο δωμάτιο.

- Γιαγιά το καντηλάκι μας τρεμοσβήνει!

-Θα αλλάξω το φυτίλι! Είπε η γιαγιά και σηκώθηκε, πλησιάζοντας το εικονοστάσι του

σπιτιού. Στάθηκε από κάτω ευλαβικά, έκανε τον σταυρό της, πήρε στο χεράκι της το

ποτήρι και πρόσθεσε μέσα λίγο ακόμη καθαρό λάδι ελιάς.

-Να ξέρετε, καλά μου, όταν το ανάβουμε θυμόμαστε την προσευχή του Κυρίου στο

κήπο των Ελαιών στη Γεσθημανή!

Και το λάδι που βάζουμε συμβολίζει το έλεος του Θεού! Να ξέρατε πόσο μας

αγαπάει ο Κύριος! Άπειρη η αγάπη Του! Άπειρο και το έλεός Του!

-Γιαγιά γιατί ανάβουμε το καντήλι;

-Δροσούλα μου, το ανάβουμε για να ευχαριστήσουμε, να τιμήσουμε τον Κύριό μας

και Θεό μας και όλους τους Αγίους.

-Να του δείξουμε τον σεβασμό, την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μας γιαγιά!

πετάχτηκε ο Ραφαήλ.

-Σωστά παιδί μου! Ο Χριστός μας είναι το Φως το Αληθινό που φωτίζει κάθε

άνθρωπο που τον δέχεται στη ζωή του και εμείς προσπαθούμε να του μοιάσουμε!

- Σαν τους μαθητές Του!

-Ναι, σαν τους μαθητές του, τους φτωχούς ψαράδες που φώτισαν όλον τον κόσμο!

Γιατί έγιναν τέκνα φωτός! Άφησαν την ζωή τους και τον ακολούθησαν! Και σκόρπισαν

το φως του Κυρίου σε όλο τον κόσμο!

Το καντήλι που ανάβουμε μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως! Στη ζωή μας να

προσέχουμε να μην υπάρχει τίποτε σκοτεινό αλλά να περπατάμε ακολουθώντας το φως

του Κυρίου! Και να μην ξεχνάμε να τον ευχαριστούμε για όλα!

Μα πάνω απ΄ όλα να ξεκινούμε ζητώντας να είμαστε κοντά Του! Να μην μας αφήνει

λεπτό από την προσοχή Του και την αγάπη Του! Να μας προσθέτει πίστη γιατί μόνο

Αυτόν θέλουμε να ακολουθούμε! Γιατί μόνο γι΄ Αυτόν θέλουμε να μιλάμε, να διαβάζουμε,

να ακούμε, να αναπνέουμε… είπε η γιαγιά με ματάκια που έλαμπαν κι έκανε τον σταυρό

της.

-Δηλαδή γιαγιά;

-Να ακολουθούμε παιδί μου τα λόγια του ιερού Ευαγγελίου! Να τα κάνουμε πράξη

και να προσπαθούμε να μιμηθούμε τους Αγίους της Εκκλησίας μας!

Και να προσευχόμαστε! Γιατί όπως καίγεται το φυτίλι που άλλαξα πριν από λίγο έτσι

πρέπει να καίγεται και η ψυχή μας από αγάπη για τον Κύριο!

- Όμως γιαγιά, το καντήλι μας ποτέ δεν σβήνει!

-Είναι ακοίμητο, γιατί καλέ μου Ραφαήλ, όπως προσπαθώ κι έχω το νου μου να το

διατηρώ πάντα αναμμένο έτσι πρέπει όλοι οι χριστιανοί να αγωνιζόμαστε συνέχεια, να

αγρυπνούμε, για να κερδίσουμε την Ουράνια Βασιλεία.

-Εγώ γιαγιά νιώθω πολύ όμορφα όταν το βλέπω αναμμένο! Είναι σαν συντροφιά! Η

φλόγα του ζεσταίνει την ψυχή μου!

-Αλήθεια, Δροσούλα μου είναι μεγάλη συντροφιά, παρηγοριά κι ελπίδα για όλους

τους ανθρώπους γιατί είναι ο Χριστός μέσα στο σπίτι μας!!! Είπε η γιαγιά και τα μικρά

της εγγονάκια χώθηκαν στην αγκαλιά της.

Σταυρούλας Δημητριάδη, δασκάλας