ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Αγαπητή κα. Πρόεδρε, του Συλλόγου Οικογενειών / Φροντιστών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία, Νομού Μαγνησίας, μετά των εκλεκτών συνεργατών σας, αξιότιμοι και εκλεκτοί προσκεκλημένοι, γονείς, φροντιστές και φίλοι του συλλόγου, ειλικρινά, χαίρομαι που συμμετέχω στη σημερινή σας σύναξη, εκπροσωπώντας την τοπική μας Εκκλησία. Σας μεταφέρω δε την αγάπη, το ενδιαφέρον, τα συγχαρητήρια και τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, ο οποίος αυτή τη στιγμή χοροστατεί στον κατανυκτικό εσπερινό του Ι. Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και στη συνέχεια θα εκφωνήσει την προγραμματισμένη ομιλία του προς τους πιστούς.
Αγαπητά μέλη, φίλοι, συνεπιβάτες σε αυτό το δύσκολο, αλλά τόσο σημαντικό ταξίδι. Καλή η προσπάθειά σας, αξιέπαινοι οι στόχοι σας και συγκινητική η ευαισθησία σας. Χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να πω δυο λόγια σε σας, τους ήρωες της ζωής. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω και πρόσωπα γνώριμα, πρόσωπα που κουβαλούν την κούραση, αλλά και την απεριόριστη αγάπη. Βλέπω φροντιστές - γονείς, αδέρφια, συζύγους και φίλους των πασχόντων από κάποια ψυχική νόσο και συγκινούμαι. Συχνά, ο κόσμος γύρω μας δεν καταλαβαίνει και δεν κατανοεί πως ο κάθε άλλος είναι αδελφός μας, όποιος κι αν είναι αυτός, υγιής ή ασθενής. Βλέπουν το άτομο που πάσχει, αλλά δεν βλέπουν τον αόρατο φροντιστή που στέκεται πίσω του, που αγρυπνά, που ανησυχεί, που «παλεύει» καθημερινά με τα προβλήματα, τα οποία φέρνει μαζί του κάποιο ψυχικό πρόβλημα ή κάποιου είδους αναπηρία.
Επιτρέψτε μου, παρακαλώ, να πω λίγα λόγια για τη δική σας δύναμη, τη δική σας κόπωση, τη δική σας ελπίδα. Ως ιερέας, αλλά και ως υπεύθυνος του φιλανθρωπικού Σωματείου «Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ», έρχομαι σε επαφή με τον πόνο και την ανησυχία πολλών συνανθρώπων μας. Ως εκ τούτου, γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχουν μέρες που νιώθετε ψυχικά και σωματικά εξαντλημένοι. Μέρες που η αγωνία για το «τι θα γίνει αύριο» είναι πιο βαριά από αυτό που μπορείτε να αντέξετε. Η φροντίδα ενός ανθρώπου με ψυχικά προβλήματα ή με κάποια άλλη αναπηρία, δεν είναι μια δουλειά με ωράριο. Είναι μια στάση ζωής, που συχνά απαιτεί να βάλετε τις δικές σας ανάγκες, τα δικά σας όνειρα, ακόμα και την υγεία σας, σε δεύτερη μοίρα. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε μερικές φορές θυμό, ενοχές ή και φόβο ακόμη. Όμως, προσοχή στην απελπισία. Μην αφήνετε τον εαυτό σας στα χέρια αυτού του πειρασμού, που μπορεί να σας οδηγήσει και σε άλλα οδυνηρά μονοπάτια. Η κοινωνία συχνά κάνει την ψυχική νόσο «ταμπού», αφήνοντας τις οικογένειες που πάσχουν απομονωμένες, ίσως και περιφρονημένες.
Θέλω όμως να σας πω το εξής: Το ότι νιώθετε κουρασμένοι, δεν σας κάνει λιγότερο αγαπητούς. Σας κάνει ανθρώπους. Ακριβώς γι’αυτό είμαστε όλοι εδώ, τουλάχιστον όσοι βλέπουμε με ικανοποίηση την αγάπη και την δραστηριοποίηση του Συλλόγου σας, που σιγά σιγά θα γίνει το καταφύγιο και πολλών άλλων συνανθρώπων μας, οι οποίοι διστάζουν ακόμη να εξωτερικεύσουν τον πόνο και το πρόβλημά τους. Διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια και συμπαράσταση. Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε σε κανέναν τίποτε. Δεν χρειάζεται να δικαιολογηθείτε. Η σιωπή σας είναι κατανοητή, και ο λόγος σας βρίσκει έδαφος. Η αλληλοϋποστήριξη είναι η μεγαλύτερη θεραπεία. Όταν μοιραζόμαστε τον πόνο, ο πόνος λιγοστεύει. Όταν μοιραζόμαστε την εμπειρία, βρίσκουμε λύσεις που κανένας ειδικός δεν μπορεί να μας δώσει, γιατί εμείς ζούμε την καθημερινότητα. Δεν είστε μόνοι σε αυτό. Είμαστε πολλοί που θέλουμε να βοηθήσουμε το έργο και τους σκοπούς του συλλόγου σας, με πρώτη την τοπική μας Εκκλησία, η οποία χαίρεται, όταν τα παιδιά της δραστηριοποιούνται στο όνομα του Χριστού και της αγάπης του πληγωμένου από κάποια νόσο συνανθρώπου μας.
Είναι ανάγκη ο ένας να στηρίζει τον άλλον, όταν οι δυνάμεις μας λυγίζουν. Αυτό διδάσκει ο Χριστός, όταν μας παραγγέλλει πως στο πρόσωπο του κάθε πονεμένου και πάσχοντος συνανθρώπου μας πρέπει να βλέπουμε και να διακονούμε Εκείνον, δηλαδή τον Χριστό. Συχνά ακούτε ότι πρέπει να προσέχετε τον εαυτό σας. Ξέρω, πως ακούγεται παράξενο στα αυτιά κάποιων από σας, όταν δεν έχετε το χρόνο ούτε να πιείτε έναν καφέ. Όμως, αγαπητοί φίλοι, ο φροντιστής είναι σαν τον πιλότο του αεροπλάνου: πρέπει πρώτα να βάλει τη δική του μάσκα οξυγόνου για να μπορέσει να σώσει τους επιβάτες. Αν καταρρεύσετε εσείς, ποιος θα φροντίσει τον άνθρωπό σας; Η αυτοφροντίδα δεν είναι εγωισμός. Είναι αναγκαιότητα. Μια βόλτα 10 λεπτών, μια συζήτηση μ’ έναν φίλο, η συμμετοχή σας στις ακολουθίες της Εκκλησίας, η καρδιακή σας προσευχή, το να διαβάσετε μια σελίδα από το Ευαγγέλιο, το να ζητήσετε βοήθεια, δεν είναι αδυναμία. Είναι πράξεις ευθύνης.
Κλείνοντας, θέλω να σας ζητήσω να είστε περήφανοι για τη δύναμή σας, για την υπομονή σας, για την ανθρωπιά σας. Η αγάπη σας είναι η μεγαλύτερη θεραπευτική δύναμη, μετά τη χάρη του Θεού που μεταδίδεται μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Οι ψυχικές νόσοι είναι «ύπουλες» αλλά δεν είναι ανίκητες. Η πρόοδος μπορεί να είναι αργή, αλλά η ελπίδα ποτέ δεν πρέπει να σβήνει, αφού υπάρχει ο Θεός, ο οποίος μπορεί να κάνει το θαύμα Του, βλέποντας την πίστη μας και την υπακοή μας σ’ Αυτόν. Και όσο έχουμε ο ένας τον άλλον, όσο έχουμε πίστη στον Κύριο και Θεό μας , τον Ιησού Χριστό, όσο ο Σύλλογός σας παραμένει μια ζεστή αγκαλιά, ένα καταφύγιο, τότε έχετε μεγάλη δύναμη. Συνεχίστε να προσπαθείτε. Συνεχίστε να αγαπάτε. Αλλά κυρίως, συνεχίστε να φροντίζετε και τους εαυτούς σας. Σας ευχαριστώ που είστε «φάροι» αγάπης για όλους μας. Ο Θεός να σας σκεπάζει με τη χάρη Του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου