-Η δοκιμασία σου, αδελφέ μου, είναι ένα συννεφάκι που θα περάσει...

Κατηφόριζα από το Πήλιο, το βουνό των Κενταύρων, και χαιρόμουνα τη θέα του Βόλου από ψηλά. Όμορφη η εικόνα της πόλης μας!  Δεν χόρταινα να την απολαμβάνω. Σιγά σιγά, άρχισε ν' αλλάζει το τοπίο. Εμφανίστηκαν σύννεφα και όλο το σκηνικό, που με είχε καθηλώσει, χανότανε κάτω από σύννεφα. Τα έβλεπα να...ταξιδεύουν χωρίς βιασύνη και σε λίγη ώρα σκέπασαν ολόκληρη την πόλη. Οι ακτίνες του ζωογόνου ήλιου κρύφτηκαν.  Σε λίγη ώρα δεν έβλεπα τίποτε άλλο παρά μόνο τα λευκόγκριζα σύννεφα, που σαν αράχνη άρχισε απλώνει με τέχνη την παγίδα της. 

Αυτή η αλλαγή του τοπίου,  μ' έβαλε σε πολλές σκέψεις. 

- Μα, είπα στον εαυτό μου, το ίδιο δεν γίνεται και στη ζωή μας; 

- Όταν έρχεται μια δοκιμασία, ασθένεια, αποτυχία, ατυχήματα κ.α. τότε φυγαδεύεται η χαρά και η ξενοιασιά, και η ψυχολογία μας αμέσως αλλάζει. Λες και μας σκεπάζουν μαύρα σύννεφα. Τότε, αρχίζουμε μέσα μας να κάνουμε αρνητικά σενάρια και μελαγχολούμε. Νομίζουμε πως όλα χάθηκαν στη ζωή μας και ευχόμαστε γρήγορα να έρθει και πάλι η ξενοιασιά και η χαρά.

- Κι όμως, αδελφέ μου, θα πρέπει να σκεπτόμαστε -εκείνες τις στιγμές- πως η κάθε δοκιμασία είναι ένα συννεφάκι που καλύπτει για λίγο χρόνο τον ήλιο της χαράς και πως σύντομα θα φύγει, θα εξαφανιστεί. Βεβαίως, το πόσο χρόνο θα διαρκέσει η δοκιμασία, όποια κι να είναι αυτή, δεν τον γνωρίζουμε. Ως πιστοί χριστιανοί δεν πρέπει "να τα χάσουμε". Να έχουμε ελπίδα και υπομονή σκεπτόμενοι  πως κάποια στιγμή όλα θα περάσουν. Ας έχουμε εμπιστοσύνη στον ουράνιο Πατέρα μας.

- Ναι, φίλε μου, ένα συννεφάκι είναι και κάποια στιγμή θα εξαφανιστεί...

π. Θ. Μ.