Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (π .Δημητρίου Μπόκου)

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΑ

Στη συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα παρά το φρέαρ του

Ιακώβ τέθηκε και το θέμα πού και πώς είναι πρέπον να προσκυνείται

και να λατρεύεται ο Θεός. Οι μεν Ιουδαίοι υποστήριζαν ότι αυτό πρέπει

να γίνεται στα Ιεροσόλυμα, κάτι αυτονόητο φυσικά γι’ αυτούς επειδή

εκεί βρισκόταν ο ναός του Σολομώντος, οι δε Σαμαρείτες στο όρος Γα-

ριζείν. Ο Χριστός όμως μετέφερε το όλο θέμα σε άλλη βάση. Ο Θεός

είναι πνεύμα και ζητάει διαφορετικό τρόπο λατρείας. Στο εξής, οι αλη-

θινοί προσκυνητές θα προσκυνούν τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία».

Για την αληθινή λατρεία του Θεού δεν μετράει ο τόπος, αλλά ο τρόπος

ζωής των ανθρώπων (Κυριακή της Σαμαρείτιδος).

Τα λόγια αυτά θα εξέπλητταν τους Ιουδαίους. Ο τόπος και ο τρό-

πος της λατρείας τους ήταν θεόθεν δεδομένα. Δόθηκαν στον μεγάλο

προφήτη και θεόπτη Μωυσή με τον πιο εντυπωσιακό και επίσημο

τρόπο από τον ίδιο τον Θεό στο όρος Σινά. Με τις οδηγίες του Θεού

κατασκευάστηκε ο πρώτος πρόχειρος κινητός ναός, η Σκηνή του Μαρ-

τυρίου, με την Κιβωτό της Διαθήκης, το ιερότερο κέντρο της λατρείας

τους, και με όλα τα υπόλοιπα ιερά λατρευτικά αντικείμενα. Με λεπτο-

μερή τρόπο ορίστηκε από τον Θεό και ο τρόπος της λατρείας με τις πα-

ντοειδείς αναίμακτες και αιματηρές προσφορές και θυσίες, που έ-

πρεπε να προσφέρουν οι Ισραηλίτες.

Στη συνέχεια, 440 χρόνια από την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυ-

πτο, ο σοφός Σολομών κατασκεύασε τον μεγαλοπρεπή ναό του Θεού

στα Ιεροσόλυμα, ένα μοναδικό οικοδόμημα, με τα πιο πολύτιμα υλικά

(αρωματικά κέδρα του Λιβάνου κ.λ.π.) και άφθονο χρυσό. Επί επτά-

μισυ χρόνια 150.000 εργάτες, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση 3.800

επιστατών, «ητοίμασαν τους λίθους και τα ξύλα» και έχτισαν τον περί-

φημο ναό. Τα εγκαίνια του ναού γιορτάστηκαν με πρωτοφανή λαμπρό-

τητα επί επτά ημέρες, με τεράστια συγκέντρωση του λαού από όλη τη

χώρα. Ο Σολομών θυσίασε 22.000 βόδια και 120.000 χιλιάδες πρό-

βατα.

Ο Θεός δεν χρειαζόταν τίποτε από αυτά, αλλά υπέδειξε να γίνουν

για την αδυναμία των ανθρώπων, για να μην ξεφεύγουν σε άλλες, ει-

δωλολατρικές λατρείες. Αν και δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, α-

ποδέχτηκε και αγίασε τον τόπο που του ετοίμασαν. Όταν μεταφέρθηκε

στον ναό η Κιβωτός της Διαθήκης, η θεϊκή νεφέλη «έπλησε τον οίκον».

Και ο Θεός είπε στον Σολομώντα: Αγίασα αυτόν τον οίκο που έχτισες

και αφιέρωσες σε μένα, για να λατρεύεται «το όνομά μου εκεί εις τον

αιώνα. Και έσονται οι οφθαλμοί μου εκεί και η καρδία μου πάσας τας ημέ-

ρας».

Ο ναός αυτός ήταν το καμάρι των Ισραηλιτών. Όλοι επιθυμούσαν

να προσκυνήσουν κάποτε εκεί, να γιορτάσουν το Πάσχα στα Ιεροσό-

λυμα. Και όμως, ο Θεός τα απέρριψε όλα αυτά. Προειδοποίησε, ότι, αν

δεν φυλάξουν τον νόμο του, θα ξεριζωθούν από τη γη τους, «και τον

οίκον τούτον, ον ηγίασα τω ονόματί μου, απορρίψω εκ προσώπου μου»

(Γ ́ Βασ. 9, 3-9). Όπερ και εγένετο. Οι Εβραίοι σύρθηκαν αιχμάλωτοι και

ο περίφημος ναός λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον Ναβουχο-

δονόσορα.

Και πάλι, όταν οι μαθητές του Χριστού καμάρωναν για τις υπέρο-

χες οικοδομές και την ομορφιά του (νέου) ναού, ο Χριστός δεν δίστασε

να τους πει, ότι δεν θα μείνει από αυτά «λίθος επί λίθω» που δεν θα

γκρεμιστεί. Όπως και έγινε. Και τα ερείπιά του παραμένουν μέχρι σή-

μερα. 

Το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνει ο Χριστός στον επίσκοπο της Εκ-

κλησίας της Εφέσου: «Μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον· ει δε μη,

έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν

μη μετανοήσης» (Αποκ. 2, 5). Πολλές λυχνίες έσβησαν, πολλές επιφανείς

εκκλησίες χάθηκαν, όταν οι άνθρωποι έπαυσαν να βαδίζουν κατά

Θεόν.

Δεν είναι λοιπόν ο τόπος το παν. Θέλεις να λατρεύεις τον Θεό αληθινά; 

Τήρησε τις εντολές του, ζήσε κατά το πνεύμα του.