Η ευεργεσία του περιπάτου και η δύναμη της σιωπής

Το βάδισμα σε ίσιο δρόμο είναι μια καλή και αναγκαία άσκηση για όλους, αλλά κυρίως για τους ηλικιωμένους. Ασφαλώς, οι νεότεροι μπορούν να ανεβαίνουν με σχετική ευκολία σε ανώμαλους δρόμους, σε μεγάλες ανηφοριές και κατηφοριές, σε μονοπάτια του δάσους, ακόμη και σε δύσκολες και πετρώδεις διαδρομές. Εμείς, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, πρέπει να προτιμούμε τον ίσιο δρόμο.

Επειδή μου αρέσει το περπάτημα και το θεωρώ απαραίτητο για λόγους υγείας, επιλέγω κάποιες διαδρομές, κυρίως μέσα στην πόλη ή, καλύτερα, γύρω απ’ αυτήν. Το "κορδόνι" στο λιμάνι του Βόλου το προτιμούν πολλοί συμπολίτες μας.

Κατά τη διάρκεια της άσκησής μου, συναντώ πολλούς ανθρώπους που περπατούν με γοργό ή χαλαρό βηματισμό. Κάποιοι φορούν ακουστικά για να ακούν κάποιο είδος μουσικής, ενώ άλλοι έχουν ανοιχτό το τρανζίστορ, για να παρακολουθούν κάποια εκπομπή που μεταδίδει το ραδιόφωνο.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή είναι υπέροχο να σιωπήσεις, να αφήσεις το βλέμμα σου να ταξιδέψει μακριά, προς τον ορίζοντα, τα βουνά και τη θάλασσα, να παρατηρήσεις τη θάλασσα και τα ψάρια, τα πουλιά, τα ζώα, τα έντομα, και τον γαλανό ουρανό. Έτσι θα ξεκουραστείς, θα ηρεμήσεις, θα χαρείς και θα ακούσεις τη φωνή ολόκληρης της δημιουργίας να μιλά και να δοξολογεί τον Πλάστη και Δημιουργό.

Κι αν συνδυάσεις όλα αυτά με την ευχούλα, δηλαδή με το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ή το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», τότε η ψυχή σου θα γίνει ένα γλύκισμα! Κάνε μια προσπάθεια και θα δεις. Έχουμε ανάγκη από την εύγλωττη σιωπή, από το βύθισμα στον έσω άνθρωπο και από την προσευχή. Αυτό είναι το φάρμακο που μας βοηθά να απομακρυνθούμε από τον εξωτερικό και τον εσωτερικό θόρυβο του κόσμου, να ξαναβρούμε την ειρήνη της ψυχής μας και να αφουγκραστούμε τη φωνή του Θεού μέσα μας.

π. Θεόδωρος