Ένα κάθισμα και λίγα βιβλία...

Είναι αλήθεια πως έχουμε όλοι  ανάγκη από ξεκούραση και χαλάρωση από τις καθημερινές μας μέριμνες. Βέβαια, εμείς  προσπαθούμε να βρούμε  τρόπους  ξεγνοιασιάς για να φύγει και ο νους από τις πολλές σκοτούρες και τις έγνοιες μας. Το κυνήγι της χαράς, της ψυχαγωγίας, της ηδονής, των γεύσεων, των νέων γνωριμιών και εμπειριών καλά κρατεί.   

        Κι όμως, φίλοι μου, δεν βρίσκουμε αυτό που θέλουμε, διότι παραμένει η ψυχή μας μελαγχολική και πεινασμένη. Δεν την ικανοποιούν οι κοσμικές εκδρομές, τα διάφορα χόμπι, οι ποικίλες συντροφιές κ.α. Ενώ τα γευόμαστε όλα αυτά επιστρέφουμε στο σπίτι και τις εργασίες μας κουρασμένοι και, πολλές φορές, ανικανοποίητοι.  Βεβαίως, όλα όσα σας  ανέφερα είναι καλά εν μέτρω, αλλά δεν αρκούν για την ψυχή μας.

        Θα σας καταθέσω ένα βίωμά μου, μια εμπειρία μου για να δείτε και έναν άλλο τρόπο χαλάρωσης, ξεκούρασης, χαράς, ειρήνης, αλλά και πνευματικής οικοδομής. Χρειάζεστε μια γωνιά που θα επικρατεί, όσο το δυνατό, η ησυχία. Το μπαλκόνι σας, ένα σημείο του κήπου ή της αυλής, ένα μικρό δωμάτιο κ.α. Αρκεί  να έχετε στη διάθεση σας: ένα κάθισμα, λίγα βιβλία (με κυριότερο το Ευαγγέλιο) και ένα μικρό κομποσκοίνι. Καθόμαστε στο κάθισμά μας, κάνουμε το σταυρό μας, λέμε το "Βασιλεύ Ουράνιε..." και διαβάζουμε ένα κεφάλαιο από την Καινή ή την Παλαιά Διαθήκη. Όσο μελετούμε το κείμενο αρχίζει μέσα μας η ευλογημένη  κατάνυξη, η ειρήνη και η χαρά, και όλα αυτά, αν ο νους μας βρίσκεται στα θεία νοήματα. Μπορούμε να διαβάσουμε και κάτι άλλο από τα βιβλία της Εκκλησίας μας. 

        Αυτή η εσωτερική αλλαγή θα μας φέρει διάθεση για προσευχή με το κομποσκοίνι μας ή και χωρίς αυτό. Αυτή η πνευματική εργασία είναι ωφέλιμη και  αναγκαία, αν τελικά γίνει μια καλή συνήθεια. Αυτό για να επιτύχει θέλει επιμονή και υπομονή, συγκεκριμένη ώρα, αλλά και τόπο που θα μας βοηθήσει να βρίσκουμε πνευματικό καταφύγιο. 

        Ο Κύριος Ιησούς Χριστός εγκατέλειπε τους όχλους και πήγαινε στις ερημιές για να προσευχηθεί μόνος του. Το Χριστό μας μιμήθηκαν και οι θεοφόροι πατέρες και οι ευλογημένες μητέρες της Εκκλησίας. Βεβαίως, αυτό το παράδειγμα το ακολουθούν και σήμερα πολλοί χριστιανοί. Άρα,  κι εμείς μπορούμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη τους για να γευτούμε την ειρήνη του Θεού και πολλά άλλα δώρα.

Θα κάνουμε αυτό που μπορούμε, υπολογίζοντας και όλα τα άλλα διακονήματα μας (οικογένεια, εργασία κ.α.). Ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει και να αποκτήσει τη δική του εμπειρία. Όσο προσπαθούμε καθημερινά με πρόγραμμα, επιμονή και υπομονή τόσο χάρη θα μας προσφέρει ο Ουρανός.

"Η πνευματική ζωή 

δεν είναι εύκολο ανθρώπινο κατόρθωμα. 

Ο δρόμος είναι μακρύς και τον διανύουμε με επιμονή και υπομονή"